भगीरथः गङ्गां प्रापयितुम् आत्मनः चित्तं संन्यस्य महत् तपः अकरोत्। स गङ्गां अवतरयित्वा, तस्या जलैः पितॄन् स्पृशन्, तान् शुद्धान् कृत्वा स्वर्गं निनयत्। तस्य पुत्रः मित्रसहः आसीत्, यः सर्वेषु लोकेषु कीर्तिमान् अभवत्। स राजा गङ्गाजलविन्दुभिः पूजां कृत्वा पुनः विमुक्तिम् अवाप्तवान्। कथं सः गङ्गास्नानेन पुनः शुद्धिम् अवाप? गङ्गाकथाश्रवणं पाठनं च पुण्यदं भवति इति श्रूयते। सः राजा सर्वां पृथिवीं भुङ्क्त्वा, स्वजनान् पितृवत् तोषयन्, पालयामास। सः पितुः पथानुगामी धर्मं न लङ्घयन् पृथिवीं ररक्ष। युवावस्थायाम् एव, अष्टत्रिंशत्सहस्रवर्षाणि भूमिम् अधितिष्ठत्। एकदा सः स्वसैन्येन सह शुद्धसभां प्रविश्य, मन्त्रिभिः सहितः आसन्। धर्मात्मा स राजा तृषार्तः सन्, रेवानदीं उपजगाम। मन्त्रिभिः सह भुक्त्वा, तत्रैव रजनीम् अवसत्। अनन्तरं नर्मदातटवनान्तरे मन्त्रिणा सह विचचार। तदा सः धनुष्कोटिं पर्यन्तं बाणं सन्धानयन् कृष्णमृगं अन्वधावत्। गुहायाम् द्वौ व्याघ्रौ मैथुनस्थितौ अपश्यत्। सः शरविद्याविशारदः, धनुः सज्जीकृत्य, तौ समुपतस्थे। तदा व्याघ्री, षट्त्रिंशद्योजनविस्तीर्णा, तस्मात् निर्गत्य उत्पपात्। तस्याः प्रियतमे पतिते दृष्ट्वा, व्याघ्रराक्षसः शत्रुः कोपितः अभवत्। राजा च महता भीत्या, वनान्तरे स्वसैन्यं सञ्चिनोति स्म। तदा राजा सुदासजः तस्य राक्षसस्य कर्मणि सन्देहं कृत्वा, सशङ्कः अभवत्। दीर्घकालानन्तरं, राजा अश्वमेधयज्ञं अकरोत्। तत्र सः ब्रह्मणेभ्यः चान्येभ्यः देवताभ्यः च विधिवत् हविरददात्। ततः कोपेन पूर्णः स राक्षसः राजानम् उपगम्य प्रतिकारं याचितुम् आगतवान्। सः राजानम् उपेत्य, मांसं भोक्तुम् इच्छामि इति अवदत्। राजा हरये हविपात्रं धारयन्, गुरोः आगमनस्य प्रतीक्षां अकार्षीत्। गुरु आगत्य, सः श्रद्धया तस्मै ददौ। तद् दृष्ट्वा, गुरु आश्चर्येण चिन्तयामास—किम् इदं?—इति। अहो, राजा पापकर्मा, मम भक्ष्येऽनर्हं दत्तवान्। हे भूमिपते, त्वं मम अहिताय अशुद्धं मांसं दत्तवान्। मानवमांसं, यद् राक्षसानां खाद्यं, मे दत्तवान्। इति शप्तुं प्रवृत्ते, सौदासः भीतिम् अनुभूय कम्पमानः स्थितः। वसिष्ठः, तेन प्रेरितः न सन्, गम्भीरं विचिन्तयामास। राजा अपि जलं गृहित्वा, वसिष्ठं शप्तुं प्रजग्राह। तदा मदयन्ती, तस्य धर्मपत्नी, तम् उपगम्य उवाच—यद्यद् कर्म ते भाग्येन लिप्स्यते, तत् नूनम् एव भविष्यति, नात्र संशयः। निर्जले मरुभूमौ, सः भीषणः राक्षसः भविष्यति। शास्त्रेषु निश्चितम्, एवंविधाः ब्रह्मलोकं यान्ति। सः आत्मनः मनसि—कुत्रैतत् जलं क्षिपेयम्?—इति चिन्तयन्, तत् जलं स्वपादयोः सिञ्चितवान्। तस्मात् कालात्, सः 'क्लमाषपाद' इति लोके प्रसिद्धः अभवत्।