यथा सुजनः सर्वत्र सुगन्धं वितनुति, तथा तत्रापि पुण्यात्मा सर्वेषां कल्याणाय कार्यं करोति स्म। जनाः तं परमपुरुषं जगदधिपत्याय जातमिति विदुः। स ब्रह्मनिष्ठः, ब्रह्मध्यानपरायणः, तस्मै नमः कृतम्। तदा स भगवान् तुष्टः सन्, “वरं वृणीष्व, निष्पाप,” इत्युक्तवान्। स च प्रार्थितवान्—“नः पितृन् ब्रह्मलोकं नय।” तदा स प्रत्युवाच—“तव पौत्रः गङ्गां प्राप्य, पितॄन् स्वर्गं नयिष्यति।” स पौत्रः पापान् पितॄन् गङ्गाजलेन शुद्ध्वा, तान् परमं पदं नयिष्यति। स सर्वमेतद् घटितं पितामहमुपगम्य निवेदितवान्। स च विष्णोः तपसा पूजनं कृत्वा, हरिसदृशां निष्पापतां प्राप्तवान्। तस्मात् भगीरथः जातः, यः गङ्गां स्वर्गात् अवातरयत्। भगीरथः चित्तं गङ्गावतरणे समाहितवान्। स गङ्गां प्राप्य, तस्याः जलैः पितॄन् स्पृष्ट्वा, तान् शुद्ध्वा, स्वर्गं नीतवान्। तस्य पुत्रः मित्रसहः, यः सर्वेषु लोकेषु प्रसिद्धः। गङ्गाजलबिन्दुभिः पूजां कृत्वा, राजा पुनः विमुक्तिम् अवाप्तवान्। कथं पुनः गङ्गास्नानेन सः शुद्धः जातः? गङ्गाकथाश्रवणं पाठनं च मंगलम् आवहति। स राजा सर्वां पृथिवीं भुञ्जानः, पितेव प्रजाः तुष्टवान्। स पितृवत् धर्मं न लंघयन्, पृथिवीं रक्षितवान्। युवान् सन्, अष्टत्रिंशत्सहस्रवर्षाणि भूमिमधितिष्ठत्। स सैन्येन सह शुद्धसभां प्रविष्टः, मन्त्रिभिः सह। स धर्मात्मा, किञ्चित् तृषितः, रेवानदीं प्राप्तवान्। मन्त्रिभिः सह भोज्यं भुक्त्वा, तत्र रात्रिं व्यतीतवान्। ततः नर्मदातटवने मन्त्रिणा सह विचरन्, कर्णपर्यन्तं धनुष्कोटिं संविधाय, कृष्णमृगं अन्वधावत्। तत्र गुहायां द्वौ व्याघ्रौ मैथुनरतौ दृष्टवान्। स बाणविद्याविशारदः, सन्नद्धधनुष्कः, तौ अभिमुखं स्थितवान्। तदा व्याघ्री, षट्त्रिंशद्योजनदीर्घा, आकस्मात् उत्पत्य प्रवृत्ता। तस्य प्रियतमा पतिता दृष्ट्वा, व्याघ्रराक्षसः शत्रुः कोपितः। राजा भीतः, वनं सैन्येन समावृत्य, तत्र स्थितवान्। सुदासजः राजा तस्य राक्षसस्य कर्माणि शङ्कमानः, सशङ्कः बभूव। दीर्घकालं अतीते, राजा अश्वमेधयज्ञं समारभत। तत्र ब्रह्मादिभ्यः देवताभ्यः विधिवत् हविरार्पितवान्। तदा कोपसमन्वितः स राक्षसः, राजानं प्रतिकर्तुं समुपेत्य, “मांसं भोक्तुमिच्छामि,” इत्युक्तवान्। राजा तदा हरये समर्पणपात्रं धारयन्, गुरोः आगमनं प्रतीक्षमानः स्थितः। गुरु आगत्य, स आदरात् तस्मै समर्पितवान्। गुरुस्तद्वै दृश्य, विस्मितः, “किमिदं?” इति चिन्तयामास। “हा, राजा पापं कृतवान्—मम अनर्हं भोज्यं दत्तवान्। हे पृथिवीपते, त्वं मम अहिताय मलिनं भोजनं दत्तवान्। त्वं मम मानुषमांसं दत्तवान्, यत् केवलं राक्षसाणां भोज्यं भवति।” इति कथा प्रवहति।