यः अधर्मपूर्वकं कर्म करोति, स एव आत्मनः शत्रुर्भवति। तं पुरुषं परमं शत्रुम् एव विज्ञेयम्—एषा शास्त्रस्य निष्कर्षः। तस्य दुष्टस्य निधनं सत्पुरुषाणां उत्साहहेतुर्भवति। भगवतः पौत्रं अंशुमन्तं पुत्ररूपेण कृतवान्। पुनः स बुद्धिमान् सारं तं आनयनाय नियुक्तवान्। ते कपिलं तेजोमयं सम्पूर्णप्रणामेन नमस्कृत्य, शान्तचित्तं देवेशं अनन्तं संबोधितवन्तः। सत्पुरुषाः परोपकारे निष्ठिताः, क्षमायाम् अधिष्ठिताः। यथा चन्द्रमाः चाण्डालगृहात् स्वदीप्तिं न अपाहरति, तथा देवैः उपयुज्यमानः चन्द्रमाः परमं तुष्टिं ददाति। एवं सत्पुरुषः सर्वेषां सुगन्धिम् आवहति। ते त्वां परमपुरुषं लोकपालनाय जातं विदुः। ब्रह्मनिष्ठाय ब्रह्मध्यानपराय ते नमः। स तान् उवाच—वरोऽस्ति, त्वया यच्छितः अस्मि, हे निष्पाप। तेन उक्तम्—“अस्माकं पितृणां ब्रह्मलोकगमनं कुरु।” भगवता उक्तम्—“गङ्गायाः आनयनात् तव पौत्रः पितृणां स्वर्गगमनं करिष्यति।” स पितृणां पापान् शुद्ध्वा तान् परमं पदं नयिष्यति। पौत्रं प्राप्त्वा स सर्वं यथावृत्तं न्यवेदयत्। विष्णुं तपसा पूज्य, स हरिपदं निष्पापं प्राप्तवान्। तस्मात् भगीरथः जातः, स्वर्गात् गङ्गां अवतरयत्। भगीरथः मनः गङ्गायाः आनयने एकाग्रं कृतवान्। गङ्गां आनयित्वा, तया पितृणां जलसंपर्कं कृत्वा, तान् शुद्ध्वा स्वर्गं निनीत्। तस्य पुत्रः मित्रसहः सर्वलोकेषु प्रसिद्धः। गङ्गाजलधारया पूज्य, राजा पुनः मुक्तिम् प्राप्तवान्। कथं स गङ्गास्नानेन पुनः शुद्धिम् प्राप्तवान्? गङ्गायाः कथा श्रवणं पाठनं शुभदं भवति। स समग्रां पृथिवीं उपभूय, पितृवत् प्रजाः तुष्टवान्। स पिता यथा धर्मं न उल्लङ्घ्य, पृथिवीं रक्षितवान्। स युवा, अष्टत्रिंशद्वर्षसहस्राणि पृथिवीं शासितवान्। स स्वसैन्येन, मन्त्रिभिः सह, शुद्धसभां प्रविष्टवान्। स धर्मात्मा, तृषार्तः, रेवानदीं अभिगच्छत्। मन्त्रिभिः सह भुक्त्वा, तत्र रात्रिं व्यतितवान्। नर्मदातटे वनं मन्त्रिणा सह विचरन्। स कर्णान्तं धनुः कृत्वा कृष्णमृगं अन्वगच्छत्। स गुफायां द्वौ व्याघ्रौ रतिक्रिडायाम् अवलोकयत्। स धनुर्विद्या-विशारदः, सज्यधनुः, तान् प्रतिपद्य स्थितवान्। किन्तु व्याघ्री, षड्विंशत्योजनविस्तीर्णा, आकाशे उत्प्लुत्य आगच्छत्। तस्य प्रियं पतितं दृष्ट्वा, व्याघ्रराक्षसः शत्रुः क्रुद्धः अभवत्। राजा, अतिभीतः, वनं सैन्यं संचिन्त्य समाहितवान्। राजा सुदासजः, राक्षसकृत्यं शङ्कितः, सन्दिग्धः अभवत्।