एकदा ज्योतिषविद्या-विचक्षणाः ऋषयः नवग्रहाणां स्थित्यनुसारं नरस्य स्वभावं, सौभाग्यं, दुःखं च विविच्य कथयन्ति स्म। यदा शुभग्रहाः तस्य जन्मकाले शुभराशिषु स्थिताः स्युः, तदा सः पुरुषः सौन्दर्ययुक्तः, मृदुस्वभावः, सौभाग्यशाली, सुखभोगी, बुद्धिमान् च भवति। किन्तु यत्र अशुभसंयुक्तानि चिह्नानि दृश्यन्ते, तत्र सूर्यः अन्ये च शुभग्रहाः उक्तफलानि न ददति। यदि तस्मिन् स्थले अन्यः ग्रहः विराजते, तदा सः तस्य ग्रहस्य सदृशगुणरूपयुक्तः भवति। यदि क्रूरराशौ ग्रहः तिष्ठति, तदा सः अतिविकटः, हिंस्रः च भवति। यदि गुरोः शय्यायाम् एव तिष्ठेत्, तदा सः पापात्मा भवति। सः विघ्नकर्ता, सेवकवत् जीवन्, पापशीलः, हिंस्रः, बुद्धिहीनश्च स्यात्। अन्यत्र, यदि शुभफलयुक्तः भवति, तर्हि सः भार्यायुक्तः, बलसम्पन्नः, भूषणधारी, सदाचारयुक्तः, अतिशयधैर्यवान् च भवति। किञ्चित् रोगयुक्तः, स्वभार्यायाम् एव स्थिता, अथवा यदि अशुभयुक्तः स्यात्, परस्त्रीगामी भवति। यदा शुभग्रहाः तिष्ठन्ति, सः सुखी, बुद्धिमान्, धनाढ्यः, कीर्तिमान्, तेजस्वी, जनसम्मानितश्च भवति। सः कलासु, काव्ये, शिल्पे, वादे, कौटिल्ये च निपुणः। बहुभययुक्तः, सुखदुःखयुक्तः, आरोग्ययुक्तः, रोगयुक्तः, सौन्दर्ययुक्तः, धनाढ्यश्च भवति। सः वीर्यवान्, गर्वयुक्तश्च; यदि अशुभयुक्तः स्यात्, तर्हि सः घातकः अपि, गुणसम्पन्न एव। चन्द्रसूर्यौ यदा मङ्गलादिग्रहचिह्नेषु, स्वक्षेत्रे, त्रिकोणे, उच्चे, मित्रराशौ, कण्ठस्थाने च तिष्ठतः, तदा तयोः गतिरूपे मनोहरं, सुखदायकं च भवति। जन्मवर्गोत्तमे शुभग्रहयुक्ते च गृहे जन्म स्यात्, तदा तद् अत्युत्तमफलदं भवति। जन्मेश, चन्द्र, लग्नेशश्च केन्द्रस्थाने स्थिताः स्युः, तदा सम्यक् सुखदं भवति। सूर्य, मङ्गल, शुक्र, बृहस्पतयः मध्यस्थाने जन्मकाले स्युः, तदा तद्वद् फलमपि। यदि लग्नात् पञ्चमसप्तमस्थले शुभेशदृष्टिः स्यात्, तदा शुभफलमवश्यं भवति। सूर्यः द्वादशस्थाने, मङ्गलः पञ्चमे, शनिश्च पञ्चमे तिष्ठेत्, तदा पुत्रक्षयः भवति; तद्वद् मङ्गलः पञ्चमे सन् अपि। यदि पापग्रहाः युक्ताः वा दृष्टाः, भार्याविनाशः वह्निना भवति। सप्तमे एकग्रहजन्मे तादृशं फलमुक्तम्। शुक्रः त्रिकोणे उदयति, अथवा अष्टमे तिष्ठति, तदा पुत्रहीनपतिः भवति। चन्द्रः नीचस्थः, पापदृष्टः च, तदा सः पुत्रदारविहीनः भवति। यदि चन्द्रशुक्रौ सूर्येण स्त्रीग्रहसमेतौ, तदा सः परदारेषु रतः भवति। यदि तौ शुभदृष्टौ स्यात्, सः धनाढ्यः, सुशरीरयुक्तश्च भवति। तृतीयेशः बुधसंयुक्तः केन्द्रस्थः, सूर्यदृष्टः च, तदा सः शिल्पी भवति। सूर्यचन्द्रौ नीचस्थौ, सूर्येण मङ्गलेन वा दृष्टौ, तद्वद् फलम्। शनिः केन्द्रस्थः, पापयुक्तः, तदा गुप्ताङ्गरोगः भवति। चन्द्रः गगने, अस्तः, मङ्गलः नीचस्थः, वा लग्नेशः सूर्यसंयुक्तः, तदा विकलाङ्गः भवति। सूर्यचन्द्रौ द्वादशषष्ठाष्टमस्थाने, दीर्घायुषो विघ्नः। यदि शुभदृष्टिः स्यात्, न हानिः; पापग्रहाः तृतीयषष्ठाष्टमस्थाने स्युः, तदा भयम्। बृहस्पतिः लग्ने, शनिः चतुर्थस्थाने, वातरोगः जायते। मङ्गलः चतुर्थस्थाने पवनपुत्रसंयुक्तः, अथवा चन्द्रसंयुक्तः, तदा उन्मादः भवति। सर्पैः, शृङ्खलाभिः, कपटैः, पापदृष्ट्या, अशुभदृष्ट्या च बाल्ये बाधा भवति। सूर्यशनि-मङ्गलाः पापदृष्टया, अथवा शुभदृष्टया वृत्ते स्युः, तदा तदनुकूलं फलम्। चन्द्रबृहस्पती संयुक्तौ स्यात्, तदा पुण्यशीलायाः, भाग्यवत्याः च उत्तमफलम्। लग्नेशचन्द्रौ एकराशिस्थौ, अथवा चन्द्रश्चतुर्थस्थाने स्यात्, तदा शुभगुणभूषणयुक्तौ शुभदृष्ट्या स्याताम्। पापयुक्तौ तु, पापदृष्ट्या गुणनाशः। बाल्ये पीडितायाः, सा दासी भवति; पुण्यशीलायाः, कपटी, शीघ्रिणी च। यदि पापग्रहाः स्युः, गुणनाशः पापदृष्ट्या। चन्द्रबुधौ संयुक्तौ, सा नपुंसा वा, पुण्यशीलायाः, चपला भवति। एवं ऋषयः नवग्रहाणां स्थित्या नरनारीणां सुखदुःखादिस्वभावं विवेच्य, धर्मपूर्वकं फलं प्रकटयन्ति स्म।