शशाङ्कबुधगुरुणां यथाक्रमं शरीरे वर्णो दृश्यते, यथाङ्गविभागानुसारं शिरसः प्रभागादिषु सः भेदः स्यात्। कण्ठः, स्कन्धौ, पार्श्वे, हृदयं, उरः, नाभिः, वस्तिश्च—एतेषु स्थलेषु यत्र यत्र व्यथा दृश्यते, तत्र त्रिविधसंयोगेन तद्व्याघातं विज्ञेयम्। जङ्घयोः पादयोश्च यत्र क्लेशः भवति, तत्रापि तदनुसारमेव निर्दिशेत्। यदि तस्य भागः स्वस्वराशिसंयुक्तः स्थिरः च भवति, सः तदा स्वदेशजः; अन्यथा तु परदेशजः इति निश्चितम्। बाह्वोः केषुचित् स्थलेषु यदि चिन्हं काष्ठजन्यं वा पशुजातं वा दृश्यते, तदा विजेता, शृङ्गी, यज्ञीयः, गर्भजश्च तत्र व्याघातकारकः स्यात्। पृष्ठे वा शरीरे वा चिन्हसंयोगे क्षतं विकलता वा जायते। चतुरस्राकृतिः, ताम्रनेत्रः, पित्तप्रकृतिः, अल्पकेशधारी, सूर्याधिपतिः चिह्नितः। तीक्ष्णदृष्टिः, यौवनयुक्तः, मङ्गलाधिपः, पित्तस्वभावः, चपलश्च तदनु निर्दिष्टः। ताम्रवर्णः, स्निग्धः, दीर्घः, कफप्रकृतिः, बुद्धिमान्, गुरुणा नियोजितः। दीर्घः, श्यामनेत्रः, स्थूलदेहः, नीलः, कठिनः, शन्याधिपतिः परिगण्यते। सौम्यः, सौरः, सोम्यः, सुखदः—एवं पृथिव्यां जीविनां लक्षणानि निरूपितानि। यदि पापग्रहाः शुभग्रहाश्च पूर्वपश्चिमराशिषु सन्ति, तदा कीटदेहे मृत्युः निष्पद्यते। यदि न दृश्यते, तदा जातस्यैव मृत्युः निश्चयेन भवति। केन्द्रस्थाने शुक्रसंयुक्ते, मृत्युराशिस्थग्रहः जीवनान्तं सूचयति। षष्ठभावे शुक्रो न दृश्यते चेत् शीघ्रमेव मृत्युः, शुभग्रहदृष्टौ तु शुभफलम्। यदि शुक्रो दुर्बलः, लग्नाष्टमद्वादशस्थे पापग्रहः वा अन्यः पापग्रहः स्यात्, तदा विपत्तिः। यदि चन्द्रः पापदृष्टः, मातृसंयुक्तः, शुभदृष्टिरहितः, तदा मृत्युः। सूर्यः पापग्रहसंयुक्तो वा तदृष्टः चेत्, मृत्युः सम्पद्यते। लग्नसूर्यौ पापग्रहसंयुक्तौ, बलेन युक्तौ, अष्टौ पापग्रहाः च सन्ति चेत्, तदा मृत्युः। षष्ठाष्टमद्वादशेशः बलीयान् स्यात् चेत्, जीवनस्य सीमा निश्चितम्। एतेषां उच्चस्थाने स्थितौ परमायुः कथ्यते। शुभग्रहाः स्वस्वराश्युत्तममित्रराशिषु वा देहेशसंयुक्ताः बलेन युक्ताः चेत्, तदा दीर्घायुः। शुभग्रहाः त्रिकोणस्थाने, गुरुः स्वोच्चस्थाने च स्थितः चेत्, तदा शुभफलम्। बलीयः ग्रहः केन्द्रस्थाने, अष्टमस्थाने त्रिंशद्दिग्विशुद्धिः च, तदा दीर्घायुः। यदि लग्नेशः अष्टमेशश्च अष्टमस्थाने, तदा संवत्सरमायुः जायते। नवमेशः शुक्रसंयुक्तः, केन्द्रस्थाने, स्वस्थाने, द्वादशे, नवमे वा स्यात् चेत्, तदा तदनुसारमायुः। विनाशेशः पापग्रहसंयुक्तः, अष्टमस्थाने वा, तदा सूर्यवर्षैः आयुः गणनीयम्। बुधशुक्रयोर्योगे, शुभग्रहाः लग्नमृत्युभावयोः सन्ति चेत्, स्वस्वफलम्। सूर्यः बलीयान् चेत्, सूर्येण गणना; चन्द्रः बलीयान् चेत्, चन्द्रेण गणना। तिथ्यहोरात्रनक्षत्रादिभिः क्रमशः गणना कार्या। नक्षत्राणि, चन्द्रः, द्विपक्षौ, इन्द्रियाणि, शिरः—एतानि अपि गणनीयानि। यदा मण्डलम् विशुद्धम्, तदा दीर्घायुः भागाः ग्राह्याः। यदि ग्रहः मन्दे वा शुक्रे वा अस्तंगते, तदा अर्धं न ग्राह्यम्। शत्रुभागान् परित्यज्य, शेषभागः आयुःगणाय ग्राह्यः। पापग्रहस्य भागः पूर्णतया न ग्राह्यः; शुभग्रहस्य तु अर्धं विना ग्राह्यम्। शेषवर्षाणि सूर्यवर्षेभ्यः निष्कास्य, मासादिरूपेण गणनीयम्। शेषं षष्ट्या विभज्य, भागफलम् मासः; शेषम् दिनरात्र्यादि। शेषवर्षाणि द्वादशेन गुणयित्वा मासादीन् लभेत। दीर्घायुषां रहितग्रहस्य, लग्नसंयुक्तस्य, भागः न ग्राह्यः। यदि ग्रहः लग्ने वा षष्ठे स्यात्, तदा गणना अन्यथा; पूर्ववत् न भवति। एवं महर्षिणा नारीयणे धर्मे आयुःलक्षणानि, ग्रहयोगानां फलानि च क्रमशः विवृणोति।