एवं पितृविहीनः सुतः महान् शोकसमन्वितो बभूव। यदा सः पृष्टः, तदा यथावत्सर्वं तस्मै न्यवेदयत् यथायथं घटितम्। ततः सः शत्रून् विनाशयितुम् दृढं व्रतम् आदधात्। तेन मुनिना सह प्रेषितः सः निर्गत्य प्रययौ। स्नेहेन पूर्णः सः वसिष्ठं कुलगुरुं उपससार। सः तस्मै सर्वमाख्यात्, यः ज्ञानदृष्ट्या सर्वं विदित्वा स्थितः। तेनैव मुनिना सः वज्रसारमसिं धनुष्चापि प्राप्तवान्। आशीर्वादैः सत्कृत्य, सः तस्मै प्रणम्य तत्क्षणमेव निर्गतः। शत्रून्स तेषां पुत्रैः पौत्रैः अनुयायिभिः सह स्वर्गं प्रेषयामास। केचन विनष्टाः, भीताः केचन पलायिताः। केचन तृणं भक्षयन्तः, केचन जनानां पुरं प्रविविशुः। प्राणरक्षार्थं शीघ्रं ते वसिष्ठं शरणं जग्मुः। सः गूढचारैः तत् ज्ञात्वा शीघ्रं गुरोः समीपमगच्छत्। ततः क्षणेनैव सः रक्षणं तथा शिष्यवाक्यं निषेधयामास। ये चान्धाः, श्मश्रुवन्तः, मुण्डिताः, वेदबहिष्कृताश्च, तान् सर्वान् सगरः हसन् तपोधनं स्वगुरुं सम्बोधितवान्। सः उवाच—"यथाशक्ति पितृराज्यहरान् अहं निहनिष्यामि। स एव सर्वविनाशस्य कारणं—अत्र न संशयः। ये बलहीनाः सन्तः परमं धर्ममाचरन्ति, ते केवलं यावत्पराक्रमो न हन्यते तावत् एव तिष्ठन्ति। श्रेष्ठं इच्छन् कदापि सर्पाणां सौम्यत्वे विश्वासं न कुर्यात्। स्वबलविपर्यासे शीघ्रं स्वभावं प्रकाशयन्ति। ये दीनाः सन्तः सदा दीनं वदन्ति। दुष्टानां पुण्ये वा निष्पक्षभावे वा कदापि विश्वासः न कर्तव्यः। दुष्टायाः भार्यायाः विश्वासः मृत्युसमः—न संशयः। एतान् सर्वान् दुष्टान् हत्वा भवतः प्रसादेन अहं पृथिवीं भोक्ष्ये।" तदा वसिष्ठः सगरस्य शरीरे उभाभ्यां हस्ताभ्यां स्पृष्ट्वा उवाच—"एवम् अपि, मम वचनं शृण्वन् त्वं परां शान्तिम् अवाप्स्यसि। ये पतिताः, तेषां वधेन का ख्यातिः सम्पद्यते, तद् वद। पापेनैव विनष्टान् पुनः किं वधसि? आत्मा हि अखण्डत्वात् अवध्यः—एष शास्त्रनिश्चयः। सर्वकर्माणि दैवमूलानि, इदं जगत् देवाधीनम्। अतः, स्वाधीनाः न सन्तः पुरुषाः किं कर्तुं शक्नुवन्ति? एष एव पापमूलं जानीहि, तस्मात् तन्मूलनाय कः प्रयत्नः? अतः, राजन्, एतत् शरीरमेव पापमूलम्—न संशयः। यथाभविष्यं निश्चित्य, पुत्र, एतान् न हिंस्याः।" अनन्तरं, ऋषयः कृतसहिताः सगरं नन्दनं च स्पृष्ट्वा, सः उत्तमव्रतानां मुनिभिः सह राजाभिषेकं चकार। काश्यपस्य च विदर्भस्य च पुत्राय, हे मुनिश्रेष्ठ, सः वनात् आगत्य राज्ञा सह संवाद्य स्वाश्रमं जगाम।