सः सम्यग्वेलायां निर्मलः सावधानः शुद्धात्मा च सेवां कृतवान्। मानवेषु पुण्यकर्मिणां किमपि महत्सुखमस्ति किं नु? तदपि सर्वं महात्मसेवया शीघ्रं विनश्यति। शम्भुना स्वीकृतं शीतभस्मापि लघ्वपि भागः शुभदं भवति। अत्र चामुत्र च, विघ्नेश्वर, पुण्यात्मानः सर्वथा वन्दनीयाः। गरो नाम क्षीणः स्त्रियमाविशद्, त्रिमासान् यावत्, विस्मयकारी घटना जाता। जातकर्मादिकं कृत्वा तस्य शिशोः सागर इति नाम चकार। मुनिना तस्य चूड़ाकरणोपनयनकर्माणि सम्यग्विधानानि कृतानि। सागरं बाल्यावशेषं प्रकटयन्तं समर्थं दृष्ट्वा, venerable ऋषिः और्वः तमुपदिदेश। सः प्रतिदिनं कुशपुष्पादीन्युपहाररूपेण समाहृत्य समर्पयामास। सागरः कृताञ्जलिः विनययुक्तः इत्येवमुवाच— "सर्वमेतन्मे कथय, श्रोतुमहमुत्सुकः।" "यः पितृहीनः लोके जीवन्नपि मृतवत्, सः दुःखभाग्भवति। यस्य न माता न पिता, तस्य न किञ्चन सुखमस्ति। अपुत्रस्य जन्म निष्फलम्, ऋणबद्धस्यापि तथा। यथा स्त्री पतिविहीना, तथा पुत्रः पितृविहीनः। यथा वणिक् पशुविहीनः, तथा पुत्रः पितृविहीनः। यथा तपो दयावर्जितं, तथा पुत्रः पितृविहीनः। यथा अश्वः वल्गावर्जितः, तथा पुत्रः पितृविहीनः। एवं पितृविहीनः पुत्रः बहुदुःखैः पीड्यते।" एवमुक्तः सः यथावत्सर्वं तस्मै न्यवेदयत्। तदनन्तरं सः शत्रून् विनाशयितुम् प्रतिज्ञामकरोत्। प्रेषितः सः तेनैव मुनिना सह प्रस्थितः। सः वसिष्ठं कुलगुरुं स्नेहपूर्णः उपससार। सर्वमपि तस्मै समर्पयामास, यः ज्ञानदृष्ट्या सर्वं बुबोध। तेनैव मुनिना वज्रसमानं खड्गं धनुष्च प्राप्तवान्। आशीर्भिः पूजितः सः त्वरितं प्रणम्य प्रस्थितः। सः शत्रून् पुत्रपौत्रानुयायिभिः सह स्वर्गं प्रापयामास। केचन नष्टाः भीताः पलायिताः च। केचन तृणानि भक्षयामासु; केचन मानुषपुरीं प्रविश्य। प्राणरक्षणे उत्सुकाः शीघ्रं वसिष्ठं शरणं जग्मुः। सः गुप्तिभिः तत्सर्वं ज्ञात्वा प्रceptorsमीपं गतः। तत्र क्षणेनैव सः रक्षणं शिष्यवचश्च निषेधयामास। ये चान्धाः पुच्छकाः मुण्डाः वेदवर्जिताश्च सर्वे, तान् दृष्ट्वा सागरः स्वगुरुम् तपोधनं सस्मितमुवाच— "यः पितृराज्यहरः, तान् सर्वथा हनिष्यामि। स एव सर्वनाशस्य कारणं—नात्र संशयः। यदि ते दुर्बलाः सन्तोऽपि अतीव धर्मशीलतां दर्शयन्ति, तर्हि तेषां बलाभावे एव तदाचरणं दृश्यते।