भाग्य एवात्र कारणं मन्ये; जनाः तस्य नियमैः बद्धाः सन्ति। हे पद्ममुखि, सर्वे प्राणी मृत्युवशं गन्तुम् अनिवार्यं; अज्ञानिनः जनाः केवलं बाह्यहेतून् आश्रित्य जनानां मध्ये अफवाहं प्रसारयन्ति। अतः त्वं स्वपत्युः धर्मान् विवेकपूर्वकं आचर, दृढा च भव। कर्मबंधनात् जनाः दुःखमयम् सुखाभासं अनुभवन्ति; तत्र दुःखान्येव अधिकानि सन्ति। तदा सा दुःखात् विमुक्ता पतिव्रता स्त्री मुनिं नमस्कृत्य उवाच। भूमौ वृक्षाः केवलं भोगाय फलानि न जनयन्ति। स एव विष्णुः, शुद्धतायाम् स्थितः, यत्र धर्मः प्रतिष्ठितः तत्र तिष्ठति। स एव हरिः, लोकनाथः, नररूपं धारयित्वा अवतरितः। ऋषयः कथयन्ति—सः सर्वदुःखनाशाय एव अस्ति। यत्र सूर्यः प्रकाशते, तत्र तमः कथं स्यात्? तदा सा स्त्री मुनिना उपदिष्टं विधिं तस्य सरसः तटे आचरितवती। सती मुनिं और्वं नमस्कृत्य परमं स्थानम् प्राप्तवती। ये महात्मभिः सम्मानिताः, ते परमं पदम् गच्छन्ति। यदि कश्चित् पुण्यात्मा तद् पश्यति, सः परमपथम् प्राप्नोति। हे नारद, सा पतिसह पत्नीसमेतं तं सेवितवती। तौ प्रतिदिनं भक्त्या सेवा अकरोताम्। तस्य मनः सहपत्नीसंपदां प्रति पापमयम् अभवत्। गरः स्वबलं न दर्शयामास, ऋषिसेवायाम् प्रवृत्तः। सः सेवां कृतवान्, तस्य कर्माणि जीर्णपुण्येन निर्मितानि। सः समये सेवां कृतवान्, दोषरहितः, सावधानः, शुद्धः च। पुरुषेषु पुण्यकर्मणां महत् सुखं किम् अस्ति? तत् सर्वं महात्मसेवया शीघ्रं विनश्यति। शम्भुना स्वीकृतम् शीतभस्मापि पुण्यं ददाति। इह च परत्र च, हे विघ्नेश, पुण्यजनाः सर्वाधिकं पूज्याः। गरः जीर्णः गर्भं प्रविष्टः; त्रिमासाः अतीताः—विचित्रं वस्तु। सः जातकर्मादिकं कृतवान्, बालः 'सगरः' इति नाम्ना अभवत्। मुनिः चूडाकर्म उपनयनं च कृतवान्। सगरः बाल्यावशेषं दर्शयन् अपि, सामर्थ्यं प्रकटितवान्। सगरः आर्येण और्वमुनिना सम्यक् उपदिष्टः। सः प्रतिदिनं कुशपुष्पादीनि समर्पयामास। सगरः अञ्जलिं कृत्वा विनयेन उवाच—"सर्वं मे कथय, श्रोतुम् उत्सुकः अस्मि।" पितृहीनाः जनाः जीवन् अपि मृतवत् सन्ति। यस्य न माता न पिता, तस्य सुखं नास्ति। पुत्रहीनस्य जन्म व्यर्थम्, ऋणबद्धस्यापि तथैव। पतिहीनायाः यथा स्त्री, तथा पितृहीनः बालः। पशुविहीनः व्यापारी यथा, तथा पितृहीनः बालः। दयाहीनं तपः यथा, तथा पितृहीनः बालः। यथा लगामरहितः अश्वः, तथा पितृहीनः बालः।