तव गर्भे एकः सार्वभौमः नृपतिः शत्रुनां संहारकर्ता स्थितः। रजस्वला स्त्री राजा-पुत्रेण सह चितायां आरोहणं कृत्वा, चिन्तायाः गहनं जालं गृहीत्वा व्यग्रता प्राप्तवती। मिथ्याचारिणः, निन्दकः, गर्भसंहारकर्ता अपि—तेषां कोऽपि प्रायश्चित्तं न विद्यते। हे धर्मात्मनि, विश्वासघातकस्य अपि प्रायश्चित्तं न भवति। सर्वं दुःखं यदुत्पन्नं, तदपि निश्चितं शान्तिं प्राप्तं भविष्यति। तीव्रशोकवशे कृता सा पतिस्य चरणौ आलिङ्ग्य, विलपन्ती अभवत्। तदा तस्याः प्रति उक्तं—"माऽश्रूणि मुञ्च, हे महाराज्ञि, त्वं परमं ऐश्वर्यं लप्स्यसि। अतः शोकं परित्यज्य, यथाकालं कर्तव्यं कुरु।" पापस्य वा पुण्यस्य वा, मृत्युः सर्वेषां तुल्यः। नगर्यां वा अन्यत्र वा, दुःखं अत्र अतीवातिरेकं। अहं तु भाग्यं एव कारणं मन्ये, जनाः तस्य नियमानुबद्धाः। हे पद्ममुखि, सर्वे प्राणी मृत्युवशं गच्छन्ति। मूढाः जनाः केवलं बाह्यहेतून् आश्रित्य, जनसमाजे अपवादान् प्रसारयन्ति। विवेकपूर्वकं पतिस्य धर्मं आचर, स्थितिं च कुरु। कर्मबंधनानुगता, सा सुखस्य केवलं छाया, दुःखैः पूर्णा। दुःखात् विमुक्ता, सा तन्वी स्त्री महर्षिं नमस्कृत्य, वाक्यं अब्रवीत्। वृक्षाः भूमौ केवलं उपभोगाय फलानि न धारयन्ति। स एव विष्णुः, शुद्धिस्थितः, धर्मनिष्ठस्थले विराजते। स एव हरिः, लोकनाथः, नररूपं धृत्वा स्थितः। ऋषयः कथयन्ति—सर्वदुःखनिवारणाय सः अस्ति। यत्र सूर्यः प्रकाशते, तत्र तमः कथं स्यात्? तस्य सरसि तटस्थे, महर्षेण निर्देशितानि कर्माणि सा आचारयत्। महर्षिं और्वं नमस्कृत्य, सा परमं स्थानं प्राप्तवती। ये महात्मभिः सम्मानिताः, ते हि परमं पदं यान्ति। यदि पुण्यात्मा तद् पश्यति, सः परमगतिं लभते। हे नारद, सा स्वसहधर्मिण्या सह तं सेवितवती। तौ प्रतिदिनं भक्त्या सेवां अकुर्वताम्। तस्य मनः सहधर्मिण्याः सौभाग्ये पापमयम् अभवत्। गरः स्वबलं न दर्शयामास, ऋषिसेवानिरतः अभवत्। सः सेवां अकुर्वत्, तस्य कर्माणि क्षीणपुण्यानुसारं जातानि। सः यथाकालं, दोषरहितः, शुद्धः, सावधानः सेवां अकुर्वत्। पुरुषेषु पुण्यकर्मणां कर्तृणां महत् सुखं किम् अस्ति? तत् सर्वं महात्मसेवया शीघ्रं नश्यति। शम्भुना स्वीकृतं भस्मस्य अंशमात्रं अपि, शुभं ददाति। इह च परत्र च, हे विघ्नेश, पुण्यजनाः सर्वाधिकं पूज्याः। गरः क्षीणः गर्भं प्रविष्टः; त्रिमासाः अतीताः—आश्चर्यं जातम्। तेन जातकर्म अकुर्वत्, शिशुः 'सगरः' इति नाम्ना अभवत्। महर्षिः तस्य मुण्डनं यज्ञोपवीतं च विधिवत् अकुर्वत्। सगरं बाल्यचिह्नानि दर्शयन्तं अपि, समर्थं दृष्ट्वा, महर्षिः और्वः तं सम्यक् उपदिदेश।