शास्त्रवचनानुसार, संहितान्ते च सामऋचां पाठे तिलपरिमाणं विवरं कर्तव्यम्। तत्र च यः प्राज्ञः स कदापि न किञ्चिदङ्गं कम्पयेत्। यथा मेघमध्यगतं विद्युल्लता-श्रेणिं रत्नमालां वा दृश्यते, तथा साधकः कूर्म इवाङ्गानि संहृत्वा चित्तं च दृष्टिं च एकाग्रं कुर्यात्। हस्तं नासिकायाः पुरतः स्थापयेत्, स च हस्तः गवां कर्णवत् स्यात्। वाक्यं सम्यक् उच्चारयेत्, हस्तेन च मुखेन च। नात्युत्कृष्टं नातिनम्रं वदेत्, न गायेत्, न कम्पयेत्। यथा मत्स्यस्य मार्गः सलिलमध्ये न दृश्यते, तथैव। यथा दध्नि सर्पिः, काष्ठे वह्निः, तथैव स्वराणां संधौ संचारः सम्यग् भवेत्। स्वरः यो न उच्चारितः, अतीतः, भग्नः, विषमस्पृष्टः, अथवा स्थानात् च्युतः, अथवा स्वस्थानात् अतिक्रान्तः—एवं स्वरदोषाः। अभ्यासे शीघ्रपाठः, पाठे मध्यमः। एवं शिक्षितं पाठ्यं स्वाध्यायिनः पठेयुः। तत्र उच्चस्वरस्य स्थानं शिरसि, प्रथमस्य ललाटे। चतुर्थस्वरस्य स्थानं जिह्वायाम् उक्तम्। अङ्गुष्ठस्योत्तमे स्थानि प्रथमः स्वरः। षष्ठः स्वरः अनामिकायाम्, सप्तमः धैवतः कनिष्ठिकायाम्। अल्पविवर्तित्वं, मध्ये स्थितिः, नित्यं परिवर्तनशीलत्वं—एते गुणाः सदा सन्ति। देवाः उच्चस्वरे जीवन्ति, मनुष्याः प्रथमस्वरे। अन्धजाताः पितरश्च चतुर्थस्वरे। अति-निम्नस्वरे स्थावरजङ्गमाः सर्वे जीवन्ति। ये स्वराः दीप्ताः, दीर्घाः, दयावन्तश्च, ते मृदुमध्यमस्वराः अपि। दीप्तिः निम्नस्वरे, द्वितीये, चतुर्थे च। द्वितीयस्वरस्य विवर्ताः मृदु-मध्यम-दीर्घा इति स्मृताः। दीर्घता निम्नस्वरे, मृदुता तद्विपरीते। ये द्वितीये निगृहीताः, तेषां परं उच्चतमः स्वरः। अत्र निगृहीताः चतुर्थस्वरे गच्छन्ति। नात्युत्तमं विवर्तं कुर्यात्, न स्वरयोर्मध्ये।