नास्ति पापं समं निन्दायाः, नास्ति मोहः समो मदः। नास्ति जालं समं सङ्गाय, नास्ति विषं समं सख्युः। एवं धर्ममार्गे स्थितस्य तस्य महात्मनः शरीरमनसोर्यौवनं जरया पीडितं, स वृद्धत्वं प्राप्तवान्। स च महायशाः मुनिः, रोगेण भुजं भक्षितेन, प्रायः कालं जगाम। तस्य पत्न्याः, पतिस्नेहेन दीना, बहुधा विलप्य, चिरकालं शोकमकरोत्। अन्ते सा मनसा निश्चयमकरोत्—पतिसख्यं करिष्यामि। ततः सा धर्मपत्नी, तस्य शरीरे चितां स्थाप्य, स्वयमेव अन्त्यकर्म आरब्धवती। एतानि सर्वाणि स महायोगी परमध्यानबलात् ज्ञातवान्। महात्मानः, अमत्सराः, ज्ञानचक्षुषा सर्वं पश्यन्ति। सा धर्मपत्नी अपि, यत्र प्रियः बाहुः स्थितः, तत्र आगता। तदा स धर्मात्मा मुनिः धर्मयुक्तानि वचनानि उवाच— "तव गर्भे वसति एकः सम्राट्, रिपून् हन्ता। स्त्री रजस्वला यदि राजपुत्रेण सह चितामारुह्यते, तदा सा चिन्तायाः विषयं प्राप्नोति। न हि कपटी, निन्दकः, गर्भघातकः अपि प्रायश्चित्तं लभते। हे सुभगे, विश्वासघातकस्य अपि नास्ति प्रायश्चित्तम्। एषः सम्प्राप्तः शोकः अपि नूनं शमं गमिष्यति।" इत्युक्त्वा, सा दुःखात्ययेना समाक्रान्ता, पतिं पादयोरालिङ्ग्य, अतीव विलपन्ती। तदा स मुनिः सान्त्वनया उवाच—"मा रुद, राज्ञि, त्वं परमं श्रेयः प्राप्स्यसि। अतः शोकं त्यक्त्वा, यथाकालं कर्तव्यं कुरु। पापस्य वा पुण्यस्य वा, मृत्युः सर्वेषां समः। नगरे वा अन्यत्र वा, दुःखं अत्रातिवर्तते। अहं तु भाग्यं एव कारणं मन्ये; तस्य नियमे जनाः बद्धाः। हे कमलवदने, सर्वे प्राणी मृत्युवशं गच्छन्ति। मूढाः जनाः, केवलं बाह्यकारणेषु स्थित्वा, मिथ्यावादं प्रसारयन्ति। त्वं विवेकपूर्वकं पतिसंस्कारान् कुरु, धैर्येण स्थिता भव। कर्मबन्धनेन बद्धस्य, इदं सुखाभासं दुःखमिश्रितमेव।" एवं शोकात् विमुक्ता सा तन्वी, मुनिं प्रणम्य, वाक्यमुवाच—"वृक्षाः न केवलं भोगाय फलं ददाति। यत्र धर्मः प्रतिष्ठितः, स एव विष्णुः शुद्धभावेन तिष्ठति। स एव हरिः, लोकनाथः, नररूपेण अवतीर्णः। मुनयः अपि वदन्ति—सर्वदुःखनिवारणाय स एव स्थितः। यत्र सूर्यः प्रकाशते, तत्र कथं तमः स्यात्?" ततः सा मुनिना निर्दिष्टं तस्य सरःतीरे अन्त्यकर्म अकुरुत्। सुमहात्मानं और्वमुनिं प्रणम्य, सा परमं पदं प्राप्तवती। ये महात्मभिः पूज्यन्ते, ते हि परमं पदं प्राप्नुवन्ति। यदि पुण्यात्मा तद् पश्यति, सः परमगति प्राप्नोति। हे नारद, सा सहपत्नीपतिसेवायाम् एकत्र सम्यक् सेवा अकरोत्। तत्र प्रतिदिनं भक्त्या सेवां अकुर्वन्। किन्तु तस्या मनः सहपत्न्याः सौभाग्ये पापमभवत्। गरः तु स्वशक्तिं न प्रकाशयामास, मुनिसेवा-नियुक्तः सन्। सः तु सेवायामेव व्यग्रः, क्षीणपुण्यकृत्यैः प्रेरितः।