ब्राह्मणः तत्त्वज्ञानाय उपमा प्रदर्शितवान्, ततोऽवदत्—“त्वं कः, अहं कः?” निधानः प्रणम्य प्राह—“भगवन्, त्वं न मे गुरुः, ऋभुः एव।” यथा गुरुः, तथा त्वं मम समीपं आगतः इति निधानः ऋभुं गुरुं समाचरत्। गुरुभक्त्या ऋभुः नाम्ना निधानस्य समीपं स्नेहात् आगतः। यः परमार्थस्वरूपं अद्वैतं पूर्णं अस्ति, तद् उपदिष्टम्। निधानः अपि तस्य उपदेशेन अद्वैतनिष्ठः अभवत्। एवं उत्तमः ब्राह्मणः ब्रह्मणः शरीरस्थं मोक्षं प्रकटितवान्। राजन्, आत्मा सर्वज्ञः सर्वत्र व्यापी इति ज्ञातव्यम्। आत्मा एकः सन्, भ्रान्तिदृष्ट्या अनेकः पृथग् भासते। अहं आत्मा, त्वं आत्मा, सर्वं आत्मा; भेदः अविद्यया जायते। स एव, पूर्वजन्मस्मरणयुक्तः, तस्मिन्नेव जीवने मुक्तिम् प्राप्तवान्। एषा ब्राह्मण, क्षत्रिय, वैश्य, तथा श्रोतृभ्यः अपि मोक्षदायिनी। ब्रह्मविद्या एषा शुद्धा; अन्यद् किं वदामि? ततः, तृप्तिहीनः सः स्वभ्रातृ संनन्दनं प्रति उवाच। हरिकथाः पुनःपुनः श्रुत्वा अपि, आत्मा तुष्टः न भवति। महान् सिद्धिम् प्राप्तः सः, अन्तर्बहिः उदासीनः अवस्थितः। व्यासपुत्रः बालः सन् कथम् एतादृशं ज्ञानं प्राप्तवान्? महाभाग, त्वं शास्त्रार्थं जानासि—तद् मे कथय। यद् श्रुत्वा पुरुषः ब्रह्मतत्त्ववित् भवति—तद् ब्रूहि। ऋषयः धर्मं आचरन्; यः पठितवान्, सः अस्माकं श्रेष्ठः। तद् कर्म मे कथय, श्रुतुम् उत्सुकः अस्मि। येन ज्ञानेन सर्ववेदाङ्गविद् भवति। पण्डिताः छन्दःशास्त्रं तथा षड्विद्याङ्गानि जानन्ति। धर्मनिश्चये चत्वारः वेदाः एव घोषिताः। तान् पठितः विजयी; अन्यथा, कोटिशः ग्रन्थैः अपि न। त्वं अस्माकं वेदाङ्गविद्, सम्मानदायकः। संक्षेपेण तेषां सारं निश्चित्य वक्ष्यामि। वेदविदां वेदविषयम् मतं मम शृणु। यज्ञान्ते स्वरशास्त्रं विशेषतः प्रयोज्यम्। सामगानं मध्ये स्वरान्तरं त्रिविधं ज्ञेयम्। उपदेशज्ञानाभावात् सामगानं स्वरभ्रष्टं भवति। तद् वाक् वज्रवत् यजमानं नाशयति, यथा इन्द्रशत्रुः स्वरदोषेण विनष्टः। एते सोमयज्ञे पाठ्यन्ते; सामे स्वरमर्धम्। त्वं तस्य स्पष्टतया व्यक्तुं न शक्नोषि; पाठननियमः एषः। ऋग्वेदे च सामवेदे च प्रथमः स्वरः उच्चारितव्यः। पार्थिवः स्वरः उच्चमध्यमस्वरयोजनया कृतः। द्वितीयः चान्यः, नीचस्वरे समाप्तः, तैत्तिरीयेषु चत्वारः स्वराः। मुनिश्रेष्ठ, सामगाः नीचोच्चस्वरौ उत्पादयन्ति। तथा शतपथे, एतौ स्वरौ वाजसनेयिनां।