तस्मात्, सर्वज्ञानतरङ्गैः पूर्णः त्वं, ब्रूहि इति निवेदितम्। राजन्, एवं स सर्वश्रेष्ठं शुभं परमं च तत्त्वं प्राप्नोति। पुत्रान् राज्यं च इच्छति; तस्य तत् एव परमं शुभं, हे राजन्। यज्ञादिकं स्वर्गफलदं कर्म परमं शुभं इति कथ्यते। योगयुक्तैः अन्यैः च आत्मा सदा ध्याननीयः, हे राजन्। एवं विविधानि शतसहस्राणि परमशुभानि सन्ति। यदि धनं परमं प्रयोजनं इति मन्यते, धर्मः त्यज्यते। यदि परलोकस्थं परमं प्रयोजनं अस्ति, तद् अन्यस्य एव, नराधिप। अतः, चराचरेषु अस्मिन् लोके परमं प्रयोजनं नास्ति। यदि राज्यादि प्राप्तिः परमं प्रयोजनं इति इह कथ्यते, तदा तव ऋग्यजुःसाम्ना कृतं यज्ञकर्म विचार्यते। किं तु, यत् कृतं कर्म मृत्तिकामूलकं, तथा च विनश्वरद्रव्यैः—दर्भा, घृतं, काष्ठं, इत्यादिभिः। तत्र, अक्षरं तत्त्वं मनीषिभिः परमं प्रयोजनं स्वीक्रियते। तदेव निष्फलं कर्म; अहं तत् परमं प्रयोजनं मन्ये। आत्मध्यानं, हे राजन्, परमं प्रयोजनं इति कथ्यते। परमात्मनः आत्मनः च संयोगः परमं प्रयोजनं इति गण्यते। अतः, राजन्, एते सर्वे शुद्धाः, सर्वेषु श्रेष्ठाः, न संशयः। स एकः, सर्वव्यापकः, समः, शुद्धः, निर्गुणः, प्रकृत्याः परः। स सत्यम् ज्ञानेन साधुभिः ज्ञायते, नामजात्यादि अतिक्रान्तः। स्वस्य परस्य च देहे, सन् अपि, वस्तुतः एकरसः। भेदः, वंशीपादादि नामभिः उच्यते, विविधत्वात्। एकत्वं च रूपभेदः च बाह्यकर्मजन्यौ। शृणु, राजन्, यत् पूर्वं ऋभुना गीतम्। ब्रह्मणः पुत्रः ऋभुर्नाम्ना अभवत्, सृष्टिकर्ता परमः। पुरातने काले पुलस्त्यस्य पुत्रः निदाघः तस्य शिष्यः अभवत्। सत्यज्ञानप्राप्तः स अद्वैतं न इच्छति स्म। वीर, देविकातीरस्यां नगरे नगरा नाम नगरी आसीत्। सा नगरी, भारतश्रेष्ठ, रम्यवान् उद्यानैः परिवृता आसीत्। सहस्रं दिव्यानि वर्षाणि यदा गच्छन्ति स्म, तस्य नगरी—। द्वारस्थः स वैśवदेवः दृश्यते स्म। हस्तपादौ प्रक्षाल्य, आसनं कृत्वा, उपविष्टः। "ब्राह्मणश्रेष्ठ, यत् गृह्यं भोक्तव्यं तव गृहे—"। "मम गृहे सक्तु, यावकः, तण्डुलः, पिष्टकानि च सन्ति—"। "द्विज, मम भोजनं दत्तं भवतु, साधारणं वा स्वादु वा।"। "यत् उत्तमं भोजनं मम गृहे, तण्डुलैः वा यवैः वा—"। एवं उक्तः, तस्य पत्नी तं स्वादु भोजनं ब्राह्मणाय ददौ। महर्षिः, स्वादु भोजनं प्रदत्तम् अपि, भोक्तुम् इच्छामास न। "सर्वसन्तुष्टिः वा पुष्टिः वा तव जाताऽस्ति?"। "क्व स्थास्यसि, ब्राह्मण, क्व गन्तुम् इच्छसि?"।