तत्र विष्णुः, अष्टभुजः वा चतुर्भुजः, दीर्घभुजः, मनसि ध्येयं भवति। सः साक्षात् सन्निहितः, शुद्धपीतवस्त्रधारी, मन्यते। प्रभासद्वलयैः शोभितः, शार्ङ्गधनुः, शङ्खः, गदा, खड्गः च धारयन् दृश्यते। राजन्, यावत् धारणां दृढं स्थापयति, तावत् सा तत्र तिष्ठति। यदा सा मनसः न निर्गच्छति, तदा सिद्धा इति ज्ञेयम्। भगवत्स्वरूपं शान्तं, यज्ञोपवीतं उरःस्थं, चिन्तयेत्। सः मुकुटकुण्डलहारादिभूषणवर्जितः स्मरणीयः। ततः, प्राणं प्रत्येकाङ्गे स्थापयितुं यत्नं कुर्यात्। राजन्, प्रथमषडङ्गैः सा ध्यानसिद्धिः सम्पद्यते। मनसा सिद्धं ध्यानं समाधिः इति कथ्यते। एवं, सर्वशेषवासनाक्षये आत्मा साध्यः। मोक्षकार्यसिद्धः, सर्वकृत्यनिर्यातः, निवर्तते। एकत्वं जायते, भेदः अपि; तस्य तु भेदः अज्ञानसम्भूतः। आत्मनः ब्रह्मणः अभेदः स्वीकृतः, तं को न नूनं निवारयेत्? किं अन्यत् तव कर्तव्यम्, संक्षेपे वा विस्तारः वा? तव उपदेशेन मम मनसः अशुद्धिः सर्वथा नष्टा। वेदविदः अपि नरपतिं वक्तुं न शक्नुवन्ति। परमार्थः वक्तव्यैः न प्राप्तः, केवलं अनुभवेन गम्यः। मोक्षाय योगः उपदिष्टः, हे केशिद्वज, अक्षरः। ततः राजा केशिध्वजः ब्रह्मनगरं अगच्छत्। समाधिस्थचित्तः सः कृष्णस्य विशालं नगरं प्राप्तवान्। विशुद्धब्रह्मणि विष्णुनाम्नि, राजा लयम् अगच्छत्। विषयान् उपभुञ्जन्, कर्माणि अनासक्तः अकरोत्। सः सर्वविषादनाशकं सिद्धिं प्राप्तवान्, हे मुने। त्रिविधदुःखनिवारणाय किं अधिकं वक्ष्यामि? तथापि मम मनः भ्रमितम्, स्थैर्यं दुरलभं। कथय, हे सम्मानदायक, कथं पुरुषः एतत् सहनं शक्नोति। सः हर्षपूर्णः, पुण्यराजकृत्यान् स्मरन्, उवाच। यस्य श्रवणेन तव मनः मोहितं, यथास्थानं प्राप्नोति। भारतं नाम भूमिः, तस्य महात्मनः ऋषभस्य नाम्ना प्रसिद्धा। सः धर्मेण राज्यं कृत्वा, पितरं इव प्रजाः तुष्टवान्। सर्वदेवतात्मन्यध्यानेन मनः स्थितः, विविधकृत्येषु प्रवृत्तः। सः धीमान्, राज्यं परित्यज्य, पुलस्त्याश्रमं गतः। तत्र, तपस्वी भूत्वा, विष्णुपूजायां प्रवृत्तः, हे मुने। प्रतिदिनं, शुद्धजले स्नात्वा, हे नारद, तस्य विधिं अकरोत्। ततः, आश्रमं आगत्य, वासुदेवं जगन्नाथं पूजयामास। फलैः, पुष्पैः, तुलसीपत्रैः, शुद्धजलेन च पूजां अकरोत्। एकदा, हे महाश्रेष्ठ, प्रातःस्नानं कृत्वा, मनसा स्थितः। ततः, तृण्णः, नदीतीरं गत्वा, जलं पातुं इच्छन्। तत्र, यदा सा जलं पातुं समाप्तुं उद्यताऽभवत्, तदा...