तस्य कर्म निरुपमं सर्वत्र व्याप्य अचिन्त्यं स्वभावतया प्रतिष्ठितम्। स्वस्य शुद्ध्यर्थं तत् सर्वपापानि विनाशयति। एवं च मनसि विष्णोरधिष्ठानसमये योगिनां सर्वपापक्षयः सम्पद्यते। यत् तु दृढमवस्थितं तद् शुद्धिलक्षणं विज्ञेयम्। राजन्, यः त्रय्यवस्थाध्यानातीतः सोऽपि योगिनां मोक्षाय भवति। देवादिभ्यः प्रवृत्तिस्रोतांसि सर्वाण्यपि अशुद्धानि ज्ञेयानि। यत्र यद् धार्यते तद् एव धारणा इति निश्चितव्यम्। शृणु, मनसः आलम्बनं विना धारणा न जायते। तत्र विष्णुं सुन्दरकपोलं, विशालप्रभाललाटं, शङ्खकण्ठं, विस्तीर्णवक्षसं श्रीवत्सलाञ्छितं चिन्तयेत्। अष्टभुजं दीर्घबाहुं वा चतुर्भुजं च विष्णुं ध्यातव्यं। सः प्रत्यक्षरूपेण, शुद्धपीताम्बरधारी, दीप्तकङ्कणभूषितः, शार्ङ्गधनुः, शङ्ख, गदायुध, खड्गधारी च चिन्तनीयः। राजन्, या धारणा दृढमवस्था सा तावद् एव तिष्ठति। या मनसः कदापि न निवर्तते, सा सिद्धा इति ज्ञेया। भगवत्स्वरूपं शान्तं, यज्ञोपवीतं वक्षसि धारयन्तं चिन्तयेत्। सः किरीटकङ्कणहारादिभूषणवर्जितः स्मर्तव्यः। ततः प्राणं प्रत्येकाङ्गेषु स्थापयित्वा तत्र ध्येयः। राजन्, एषा ध्यानक्रिया षडङ्गैः साध्यते। मनसा साध्यं ध्यानं समाधिः इति कथ्यते। एवं सर्वसंस्कारक्षये आत्मा साध्यः। मोक्षकार्यसिद्ध्यन्ते कृतकृत्यः पुरुषः निवर्तते। तत्रैक्यं जायते, भेदश्च; किंतु तस्य भेदोऽज्ञानकृतः। आत्मनः ब्रह्मणश्च अभेदं कः नाङ्गीकरोति? किं पुनः तव कर्तव्यम्, संक्षेपे वा विस्तारतः? तव उपदेशेन मम मनसो मलः सर्वः नाशितः। वेदविदः अपि नृपतेः कीर्तिं वक्तुं न शक्नुवन्ति। परं तत्त्वं वाचाभिगम्यं न भवति, केवलं अनुभूयते। स योगः मोक्षाय नीतः केशिद्वज महाभाग्य, अव्ययः उपदिष्टः। ततः राजा केशिध्वजः ब्रह्मपुरीं ययौ। समाधिना मनसा सः कृष्णस्य विशालपुरीमगच्छत्। विशुद्धे ब्रह्मणि विष्णुनाम्नि सः राजा लयं ययौ। विषयान् उपभुञ्जानः, कर्माणि अकामतः कुर्वन्, परमसन्तोषहरं सिद्धिं प्राप। हे मुनिवर, सः सर्वदुःखनिवृत्तिं प्राप्तवान्। किं पुनः वक्ष्यामि तव त्रिविधतापोपशमाय? अपि च मम मनः सम्मूढं, स्थैर्यं न लभते। कथय, मानद, कथं पुरुषः तद् सहनं शक्नोति? इत्युक्त्वा, सः प्रमुदितः स राजा पुण्यकर्माणं स्मृत्वा भाषते स्म। यस्य श्रवणेन तव विमूढं मनः स्वस्थानं लभते। भारतं नाम देशः तस्यैव धर्मज्ञस्य ऋषभस्य नाम्ना प्रसिद्धः।