यः योगी सततं अभ्यासं कुर्वन् अनन्तस्य आश्रयं स्मरति, स एव मनः संयम्य प्रतीयमानं प्रत्याहाराभ्यासे नियुक्तः भवति। मनः अनुसारं आचरणं प्रत्याहाराय समर्पितस्य कर्तव्यं; यः इन्द्रियाणि न निगृह्णाति, स योगी न भवति, न योगाभ्यासी। इन्द्रियाणि संयम्य, शुभे आश्रये मनः दृढं स्थापयितव्यं। यत् पूर्णमाश्रयं स्यात्, तद दोषोत्पत्तिं निहन्ति। रूपं साकारं निराकारं, परमं अपि अपरं च, ब्रह्मणः रूपं कर्म रूपं उभयस्वरूपं च प्रसिद्धं। अन्यः अपि उभयस्वरूपः; अतः ध्यानं त्रिविधं निर्दिष्टं। कर्मध्यानात् देवाः अन्ये स्थावरजङ्गमाः च स्थिताः सन्ति। ये स्वधर्मज्ञानसम्पन्नाः तेषु ध्यानं वर्तते। एतत् सर्वं जगत् परमं, अन्यत् अपि, विवेकदृष्ट्या पश्यतां, हे राजन्। आत्मनः वचनात् उत्पन्नं ज्ञानं ब्रह्मज्ञानं कथ्यते। विश्वरूपं विविधता च परमात्मनः लक्षणानि। ततः, स्थूलं हरेः रूपं दृष्टिगोचरं मनसा चिन्तयेत्। मरुतः वसवः रुद्राः सूर्यः तारा ग्रहाः च, मनुष्याः पशवः पर्वताः समुद्राः नद्यः वृक्षाः च, आद्यप्रकृतेः सूक्ष्मस्मात् विविक्तस्मात्, चेतनाः अचेतनाः च, सर्वं एतत् हरेः मूर्तिरूपं त्रिविधभावसम्बद्धं। विष्णोः शक्त्या युक्तं, यः परमब्रह्मस्वरूपः। तृतीयशक्तिः अज्ञानकर्मरूपा अपि स्वीकृता। असारस्मिन्संसारे, हे विद्वन्, तथा वर्णिता। तया शक्त्या गुप्तत्वात्, क्शेत्रज्ञः इति कथ्यते। जडेषु तया शक्त्या अल्पः, स्थावरेषु अधिकः। पक्षिणां पशूनां मध्ये, शक्त्या पशवः श्रेष्ठाः। तेषां परं, हे राजन्, नागाः गन्धर्वाः यक्षाः देवाः च। हिरण्यगर्भः अपि तेषु शक्तिसम्पन्नः स्वीकार्यः। तया शक्त्या सर्वं यथा आकाशेन धार्यते, एवं धार्यते। ब्रह्मणः अमृतरूपं, यत् सत् इति ज्ञैः कथ्यते। हरेः स्वरूपात् अन्यः महान् रूपः न अस्ति। स्वलीलया देवपशुमानुषकार्याणि करोति। तस्य कर्म अनन्तं सर्वव्यापि तस्य स्वभावः। तस्य आत्मशुद्ध्यर्थं सर्वपापानि नाशयति। एवं, विष्णुं मनसि स्थापयित्वा, योगिनां सर्वपापानि नश्यन्ति। यत् दृढं स्थापितं, तत् शुद्धिलक्षणं ज्ञेयम्। हे राजन्, त्रिस्थानध्यानात् परं योगिनां मोक्षाय। सर्वे कर्मस्रोतांसि, देवादयः, अशुद्धानि। यत् तत्र स्थितं, तद् धारणा इति ज्ञेयम्। शृणु, मनसः आश्रयं विना धारणा न भवति। तं चिन्तयेत्—सुशोभितगण्डं, विशालं दीप्तललाटं, शङ्खकण्ठं, श्रीवत्सचिह्नितं विशालवक्षसम्।