अथ कथा प्रवर्तते। अहम् एव कोऽन्यः महायज्ञकृत् पूजार्हः इति गर्वात् मन्यते कश्चन। स वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः धर्मशास्त्रविशारदश्च आसीत्। परं तस्यातिशयितगर्वस्य कारणात् अन्येषां मनसि मत्सरः जायते स्म। यत्रैतानि दोषाः पुरुषे सन्ति, तत्र नूनं स विनाशाय प्रवर्तते। एकोऽपि दोषः हानिकरः, कथं पुनः सर्वे मिलित्वा? विवादः स्वदेहं विनाशयति, सर्वसमृद्धिं च नाशयति। विद्वन्, तं विद्धि—यथा तृणेषु वायुसंयुक्तः वह्निः स्यात्, तथैव। कटुवचनं च इह अमुत्र च सुखदं न भवति तद्वक्तॄणाम्। अपि च प्रियतमा अपत्यं बान्धवाः वा शत्रवः भवन्ति। स्वधननाशहेतोः कुल्हारः स एव नात्र संशयः। सर्वेषां हितं दृष्ट्वा दुष्टचित्तः मत्सर्यते। हानिम् इच्छन् पुरुषः सदा मत्सरयुक्तः कर्म करोति, द्विजश्रेष्ठ। हैहयाः तालजंघादयश्च बलवन्तः शत्रवः अभवन्। यः कञ्चन परित्यजति, तस्य श्रीः अपचीयते। नारद, यावत् लक्ष्म्याः पतिः करुणया पश्यति, तावत् माधवेन समादृताः प्रशंस्याः भवन्ति, ब्राह्मणश्रेष्ठ। अत्र न संशयः, विशेषतः प्राणिनां वैरभावे। तस्य सर्वमङ्गलानि, मुनिश्रेष्ठ, नश्यन्ति। धनं धान्यं भूमिश्च तस्मात् पश्चात् नश्यन्ति। क्लेशाः नूनं जायन्ते, अतः गर्वं त्यजेत्। तस्य राज्ञः मनः मत्सरविमुक्तं अन्यैः सह हैहयतालजंघादिभिः पराजितम्। तत्र स महान् सरः दृष्ट्वा परमं संतोषं प्राप। सर्वे पक्षिणः रोगपीडिताः सन्तः न्यकुर्वन्, एषा महान् विस्मयः। पक्षिणः शीघ्रं प्रविश्य ऊचुः—"अत्र वसाम" इति। सुखजलं पीत्वा वृक्षमूले शरणं प्राप्नुवन्। दोषगणनां कृत्वा जनाः "धिक् धिक्" इति वदन्तः निर्गता। सर्वसमृद्धिसम्पन्नोऽपि दोषैः जनैः निन्द्यते। ते, ज्वरवियोगवत्, परमं संतोषं प्राप्नुवन्। कर्म यशः च लोके नाशयित्वा, द्विजोत्तम, नास्त्यन्यत् पापं निन्दायाः तुल्यं, न मदस्य समं मोहः। न स्नेहात् तुल्यं पाशः, न संगस्य समं विषम्। शरीरमनसोः जरया पीडितः स वृद्धः अभवत्। स महात्मा ऋषिः रोगेण भुजं भुक्त्वा मृत्युम् उपागमत्। सा च पत्नि बहुधा विलप्य, अन्ते मनसि तं अनुगन्तुं संकल्पं कृतवती। तस्य शरीरं चितायाम् स्थाप्य, सा स्वयम् अन्त्यकर्म आरब्धवती। स सर्वं योगबलात् अज्ञासीत्। महात्मानः अमत्सरिणः ज्ञानचक्षुषा सर्वं पश्यन्ति। सा धर्मपत्नी अपि तत्रैव आगता, यत्र प्रियः बाहुः स्थितः। स धर्मात्मा मुनिः धर्मयुक्तानि वाक्यानि उवाच।