श्रीकृष्णं स्वकुलं परित्यज्य यः स्थितवान्, तं भक्त्या अहं नमामि। ये शुद्धनिर्मलस्वरूपं परमेश्वरं पश्यन्ति, तं पुनरपि अहं नमामि। यः युगादौ धर्मस्य प्रतिष्ठाता अभवत्, तस्मै अहं प्रणमामि। यः अनन्तकोटियुगेष्वपि गण्यः न भवति, तं अहं पूजयामि। देवाः, दानवाः, मनवः च तं कथं पूजयेयुः? अहं तु अल्पः सन्, तं एव पूजयामि। ये विशुद्धिं प्राप्नुवन्ति, तान् दृष्ट्वा मन्दबुद्धिः अहं तं कथं स्तौयामि? पापिनः अपि तस्य कृपया शुद्धिं प्राप्नुवन्ति, श्रद्धया मोक्षः च शुद्धिः च लभ्येते। ये तं विज्ञानस्वरूपं पश्यन्ति, तस्य एव अहं शरणं गतोऽस्मि। विज्ञानमयम् आद्यं सनातनं देवं अहं नमामि। सहस्रशीर्षं हरिं, संवेदनस्वरूपं, पुनः पुनः नमामि। यः दशाङ्गुलमात्रे स्थित्वा जगत् ममापि पूज्यः, तं सनातनं प्रभुं नमामि। गोपनीयतमं देवम् अहं पुनः पुनः प्रणमामि। स्वधामप्रदं परमं पुरुषं नमस्करोमि। नारदसनाथैः सनन्दनादिभिः महर्षिभिः तस्य धाम प्राप्यते। सर्वपापविनिर्मुक्तात्मा विष्णोः पदं प्राप्नोति। स्निग्धेन भावेन, हे सनक, त्वं सर्वज्ञः सन्, मम शङ्कां निवेदय; यः सर्वं जगत् स्थावरजङ्गमं व्याप्य स्थितवान्, स एव गुणभेदं धारयन् त्रिविधमूर्तिम् आविर्भूतवान्। तत्र मध्ये, हे मुने, रुद्रनामकं स्थानं स्थितम्, यत्र जगतो लयः सञ्जायते। केचित् विष्णुमेव सत्यम् इति वदन्ति, अन्ये ब्रह्माणम् इति कथयन्ति। यत् सत् असत् च स्वरूपम्, तत् ज्ञानाज्ञानयोः रूपेण गीयते। सिद्धमिदं यत्, तदा अज्ञानम् दुःखस्य हेतुर्भवति। एकत्वे लीनं बुद्धिं ज्ञानमिति कथ्यते। अभेदबुद्ध्या तद् दृष्ट्वा संसारनाशः स्यात्। सर्वं हि भिन्नम्—यद् जङ्गमं, यच्च स्थावरम्। अज्ञानोपाधिसंबन्धेन एतदखिलं जगत् प्रवर्तते। यथा दाहशक्तिः स्वधारणे अङ्गारे व्याप्य तिष्ठति, एवं सैव शक्तिः। केचित् तां भारतीम्, अन्ये गिरिजाम्, अपरे अम्बिकां इति कथयन्ति। सा कौमारी, वैष्णवी, वाराही, इन्द्राणी, शांभवी इत्यपि कथ्यते। महर्षयः ताम् प्रकृतिं परमां च इति वर्णयन्ति। सा जगति व्याप्ता, व्यक्ताव्यक्तरूपेण प्रतिष्ठिता। सा एव सृष्टिस्थितिसंहारकारणं जाता। अतः परमेश्वरः नित्यः इति कथ्यते। स एव रक्षकः, लोकातीतः, परमपुरुषः। तस्मात् परात्परं यत्, तत् अक्षरं परमं पदम्। यः परः कालपुरुषः इति ज्ञायते, स योगिभिः परात्परः इति ध्यायते। स एव परः, केवलं ज्ञानतः ज्ञेयः, विज्ञानानन्दस्वरूपः। मूढाः तं शरीरमिति मन्यन्ते—हा, कष्टमज्ञानस्य! स एव सृष्टिस्थितिसंहारकारणत्वेन त्रिरूपः भवति। स एव आत्मा आनन्दरूपः; अतः, हे मुने, अन्यः नास्ति।