यो योगेन युक्तः मोक्षकामः योगीति कथ्यते। यः समाधौ स्थितः स परमब्रह्मणः साक्षात्कारं प्राप्नोति। पुनः पुनः जन्मान्तरप्राप्ताभ्यासेन मोक्षः लभ्यते। योगाग्निना सञ्चितं कर्म दग्ध्वा योगी शीघ्रं योगं प्राप्नोति। योगी कामरहितः स्वमनो नियम्य अभ्यासं कुर्यात्। एवं मनः ब्रह्मणि परमात्मनि च नियोजयेत्। कामेन कृतानि कर्माणि श्रेष्ठं फलम् ददाति; अकामस्य तु तानि मोक्षं प्रयच्छन्ति। नियमयितः तपस्वी यम-नियमाभ्यां च अभ्यासं कुर्यात्। प्राणायामः बीजयुक्तः बीजरहितः च द्विधा विज्ञेयः। तयोः यथावत् संयमेन तृतीयः प्राणायामः जायते। अनन्तस्य आधारः योगिना स्मारितः अभ्यासेन। प्रत्याहारनिष्ठः योगी मनसा अनुकूलं आचरति। अव्युत्सुक्तेन्द्रियः न योगी न योगाभ्यासी। जितेन्द्रियः शुभे आश्रये मनः स्थापयेत्। यः पूर्णः आधारः स दोषोत्पत्तिं निवारयति। रूपं साकारं निराकारं परमं अपरं च। ब्रह्मरूपं कर्मरूपं उभयरूपं च ज्ञायते। अन्यः अपि उभयरूपः; अतः ध्यानं त्रिविधम्। कर्मध्यानात् अन्ये—देवाः स्थावरजङ्गमाः च—विद्यन्ते। ये स्वस्वधर्मविज्ञाः तेषु ध्यानम् अस्ति। एतद्विश्वं परमं च अन्यदपि, विवेकिनां दृष्टेः, राजन्। आत्मनः शब्दोत्थं ज्ञानं ब्रह्मविद्या इति कथ्यते। विश्वरूपं विविधता च परमात्मनः लक्षणम्। ततः स्थूलं हरिरूपं दृश्यं च ध्यातव्यम्। मरुतः वसवः रुद्रः सूर्यः नक्षत्रग्रहाः च। मनुष्याः पशवः पर्वताः समुद्राः नद्यः वृक्षाः च। आद्यप्रकृतिः सूक्ष्मपर्यन्तं चेतनाचेतनभूतानि। एतत् सर्वं हरिरूपं त्रिविधभावयुक्तं। विष्णुप्रभावयुक्तं यत् परमब्रह्मस्वरूपम्। तृतीयं शक्तिः अज्ञानकर्मरूपा अपि स्वीक्रियते। अस्मिन असारजगति, विप्र, एवं वर्ण्यते। तया शक्त्या गुप्तत्वात् क्षेत्रज्ञः इति उच्यते। जडेषु सा शक्तिः अल्पा; स्थावरेषु अधिका। पक्षिणां पशुषु च, तया शक्त्या पशवः श्रेष्ठाः। तेषां परं, राजन्, नागाः गन्धर्वाः यक्षाः देवाः च। ततः हिरण्यगर्भः अपि तेषु शक्तिसंयुक्तः इति मान्यते। यतः तया शक्त्या सर्वं धृतं, यथा आकाशेन। ब्रह्मणः अमृतरूपं यत् विद्वांसः 'सत्' इति कथयन्ति। हर्यः स्वस्वरूपात् अन्यत् महद्रूपं न अस्ति। स्वलीलया स देवपशुमानुषकार्याणि करोति।