गङ्गा संसाररोगं निवारयति, अतः सा सदा श्रद्धया सेवनीया। एते द्वौ—गङ्गा च तुलसी—ययोः भक्तिर्यस्य नास्ति, स पतितः सञ्ज्ञेयः, द्विजश्रेष्ठ। एते द्वौ सर्वपापक्षयकौ शक्तिमन्तौ अभवताम्। विष्णोः शक्त्या युक्ते, इच्छितार्थप्रदाने प्रसिद्धौ, समौ। सर्वलोकहिताय प्रवृत्ते, परमौ श्रेयस्करौ उभौ। एवं तुलसीभक्तिश्च हरिभक्तिश्च विशुद्धा पुण्यदायिनी च। यत्र रक्षकः अस्ति, तत्र नराः विष्णोः परमं धाम प्राप्नुवन्ति। गङ्गया संरक्षितानां तया कामानां फलप्रदानं लभ्यते। सर्वपापविमुक्तः पुरुषः परमं पदं प्राप्नोति। असुरभावं त्यक्त्वा, सः श्रेयः स्थानं गच्छति। ततः, महर्षे, सगरः कथ्यतां, इति पृष्टवान्। सः ब्राह्मण, विष्णोः परमं श्रेष्ठं धाम प्राप्तवान्। धर्मनिष्ठः सगरः सम्यक् पृथिवीं भुक्त्वा, सर्वान् धर्मे प्रतिष्ठापयामास। पृथिवीदेवैः सः गवां भूमेः सुवर्णस्य वस्त्रादीनां दानेन तृप्तिम् अकरोत्। परोपकारेण आत्मानं सम्पन्नं मन्यमानः, दुःखं निवार्य सन्तुष्टः अभवत्। दिव्याभरणभूषिताः तस्य राज्ये जनाः सुखिनः आसन्। अकृष्टे अपि भूमौ फलपुष्पानि जातानि। अधर्मे निहते, धर्मेण जनाः रक्षिता अभवन्। किन्तु, तत्र महदहङ्कारः उत्पन्नः, स्पर्धया च क्षयहेतुना सह। "मत्तः अन्यः कः सत्कारयोग्यः, यो महायज्ञकर्ता?" इति सगरस्य मनसि अभवत्। सः वेदवेदाङ्गतत्त्वज्ञः, नीतिशास्त्रकुशलः अपि आसीत्। अतीव गर्विणां प्रति इयं ईर्ष्या अन्येषां जायते। एतानि चत्वारि येषु सन्ति, सः निःसंशयं विनाशाय याते। एकस्मिन्नपि दोषे हानिः, तु सर्वेषु संयुक्तेषु किमु वक्तव्यम्? कलहः स्वशरीरनाशकः, सर्वसमृद्धेः अपि विनाशकः स्यात्। धर्मज्ञ, एतत् तृणेषु अग्निमिव वातसंपृक्तं विद्धि। कटुवाक्यप्रयोगः निहि नात्र न परत्र सुखदः। प्रियजनाः अपि, पुत्रबान्धवाः अपि, शत्रवः भवन्ति। सः स्वधननाशनाय कुल्हारः इव, निःसंशयं। सर्वहितदर्शने दुष्टचित्तः पुरुषः ईर्ष्यालुः भवति। हानिमिच्छन्, सः निरन्तरं ईर्ष्यया कर्म करोति, द्विजश्रेष्ठ। हैहयाः, ताललजङ्घादयः च, तस्य बलिनः शत्रवः अभवन्। यः कस्यचित् विमुखः भवति, तस्य श्रीः ह्रियते। नारद, लक्ष्मीपतिना यावत् करुणया दृष्टिः क्रियते, तावत् ये माधवेन अभिमताः, ते प्रशंसायोग्याः भवन्ति, विप्रश्रेष्ठ। नात्र संशयः, विशेषतः प्राणिनां वैरभावे। तस्य सर्वमङ्गलानि, महर्षे, नश्यन्ति। धनं धान्यं भूमिश्च तस्मात् पश्चात् नश्यन्ति। आपदः निश्चितं जायन्ते; अतः गर्वं त्यक्तव्यम्।