एवं स पुरुषश्रेष्ठः तं दृष्ट्वा परं ज्योतिः प्राप्नोति। तेन हि पावनैः द्वीपसमुद्रपर्वतयुतां पृथिवीं परिक्रान्तवान्। तेषु स्थलेषु हरिः शिवरूपेण वा अच्युतरूपेण वा सन्निहितः। यत्र यत्र पुराणस्य पाठः क्रियते, तत्र तत्र हरिः साक्षात् उपस्थितः। ये जनाः तस्य भक्तिं कुर्वन्ति, तेषां गङ्गा प्रतिदिनं रक्षार्थं साधनं भवति। यः च तेषां वाचकस्य भक्त्या पूजनं करोति, स प्रयागसमानं पुण्यं प्राप्नोति। हरिः स एव संसारसागरमग्नानां उद्धारकः इति कीर्त्यते। विष्णोः समो देवो नास्ति, न च गुरोः परं सत्यम् अस्ति। यथा सर्वनदीनाम् अधिपतिः सागरः, एवं गङ्गा सर्वोत्तमा इति प्रसिद्धा। मोक्षात् परं लाभं नास्ति, गङ्गायाः समा नदी नास्ति। गङ्गा संसाररोगं निहन्ति, तस्मात् सा नित्यं सेवनीया। एते द्वौ—गुरुश्च गङ्गा च—यस्य भक्तिः नास्ति, स पतितः इति विद्धि द्विजश्रेष्ठ। उभयोरपि सर्वपापविनाशनशक्ति प्राप्ता। विष्णुतेजसा युक्ते उभे अपि सर्वकामफलप्रदाने प्रसिद्धे। सर्वलोकहिताय प्रवृत्ते उभे उत्तमे। एवं तुलसीभक्तिः हरिभक्तिश्च विशुद्धे पुण्ये च। यत्र रक्षकः स्यात्, तत्र नराः विष्णोः परमं पदं यान्ति। गङ्गया रक्षितानां इच्छितफलदानिनी सा भवति। सर्वपापविमुक्तः पुरुषः परमां गतिं प्राप्नोति। असुरभावं त्यक्त्वा परमां स्थितिं लभते। अथ किल, सूतम् ऋषयः पप्रच्छुः—"भगवन्, सगरस्य चरितं विस्तरेण कथय।" स तु ब्राह्मणः प्रत्युवाच—"सगरः परमं विष्णोः उत्तमं पदं प्राप्तवान्। स धर्मनिष्ठः समग्रां पृथिवीं धर्मेण भोक्तुम् अर्हति। स नरपतिः सर्वान् स्वधर्मे स्थापयामास। स गोभूमिहिरण्यवस्त्रादिभिः पृथिव्यां देवतान् तुष्टवान्। परपीडां निहत्य आत्मानं सम्पूर्णममेनीत्। तत्र दिव्याभरणभूषिताः जनाः सुखिनः आसन्, मुनिश्रेष्ठ। अकृत्रिमफलपुष्पसमृद्धा पृथिवी ववृधे। अधर्मे निहते धर्मेण जनाः रक्षिताः। तदा महान् गर्वः, स्पर्धा, हानिकारणं चोत्पन्नम्। 'मत्तोऽन्यः कोऽत्र पूज्यः, महायज्ञकृत्?'—इति गर्वसमाविष्टः। स वेदवेदाङ्गतत्त्वनिपुणः, नीतिशास्त्रकुशलः। अतीव गर्विणः प्रति अन्येषां स्पर्धा जायते। यत्रैतानि भवन्ति, तत्र निःसंशयं विनाशः। एकमपि तेषां हानिकरं, किमुत सर्वाणि यदा स्यु:। कलहो हि स्वदेहविनाशकः, सर्वसमृद्धिनाशनः। एतद् विद्धि, साधो, तृणेषु वह्निवत् वातसंयुक्तम्। कठोरवाक्यं निहितं न सुखदं भवति। प्रियाः अपि, पुत्राः बान्धवाः वा, शत्रवः भवन्ति। स्वधनविनाशहेतुः स एव काठिन्यः—न संशयः।