सः पुरुषः केवलं दृष्टमात्रेणैव परमां गतिं प्रापयति। स्नानपानादिभिः कर्मभिः स जगतः शुद्धिं कृत्वा तदिन्द्रपुरीं प्रापयति। तस्य लिङ्गरूपस्य महिमा कथं सम्यक् वर्णनीयः? तयोः मध्ये किञ्चिदपि भेदः नास्ति; केवलं मूढबुद्धयः एव भेदं कल्पयन्ति। ये पापकर्मिणः अज्ञानसागरमग्नाः, ते एव भेदं कुर्वन्ति। युगान्ते हि हरिः रुद्ररूपं धारयति इति श्रूयते। ब्रह्मरूपेण सृष्टिं करोति, अन्ते च हरः त्रीन् एतान् विलयति। यः भेदं करोति, स तु घोरतमे नरके पतति। यः तु तदैक्यं पश्यति, स परमं सुखं प्राप्नोति; एष शास्त्रसारः। जनार्दनः सदा तत्र लिङ्गरूपेण स्थितः। तं दृष्ट्वा उत्तमपुरुषः परमं ज्योतिः प्राप्नोति। स एव पृथिवीं पुण्यद्वीपसागरगिरिसहितां परिभ्रम्य स्थितः। तेषु स्थलेषु हरिः शिवरूपेण वा अच्युतरूपेण वा सन्निहितः। यत्र यत्र पुराणस्य पाठः क्रियते, तत्र तत्र हरिः एव सन्निहितः। ये तं भक्त्या यजन्ति, तेषां गङ्गा प्रतिदिनं रक्षासाधनं भवति। तस्य ग्रन्थस्य वक्त्रे यः भक्तिः प्रदर्श्यते, सा प्रयागसमाना इति कथ्यते। हरिः संसारसागरमग्नानां तारकः इति कीर्त्यते। विष्णोः समो देवो नास्ति, गुरोः च सत्यम् अतः परं नास्ति। यथा सर्वनदीषु समुद्रः श्रेष्ठः, तथा गङ्गा अपि सर्वोत्कृष्टा। मोक्षात् परं लाभं नास्ति, गङ्गायाः समा नदी नास्ति। गङ्गा संसाररोगं नाशयति; अतः सा नित्यं श्रद्धया सेवनीया। एतेषां द्वयोः भक्तिहीनः, द्विजश्रेष्ठ, पतितः विज्ञेयः। एते द्वौ सर्वपापक्षयशक्तिमन्तौ। विष्णुतेजसा युक्तौ, इच्छितार्थप्रदाने समौ प्रसिद्धौ। सर्वलोकहिताय एते उत्तमौ प्रवर्तितौ। एवं तुलसीभक्तिः हरिभक्तिश्च शुद्धा पुण्या च। यत्र रक्षकः अस्ति, तत्र नराः विष्णोः परमं धाम प्राप्नुवन्ति। ये गङ्गया रक्ष्यन्ते, तेषां सा इच्छितफलप्रदात्री। सर्वपापविनिर्मुक्तः, परमां स्थितिं प्राप्नोति। असुरभावं परित्यज्य, परमां गतिं प्राप्नोति। ततः महर्षे, सगरस्य चरितं श्रोतुमिच्छामि। स ब्राह्मण, परमं विष्णोः उत्तमं धाम प्राप्य गतवान्। धर्मनिष्ठः सगरः सम्यग् भूमिमेकां भुक्तवान्। स नरपतिः स्वजनान् स्वधर्मे स्थापयामास। स गोभूमिहिरण्यवस्त्रादिभिः पृथिवीदेवान् तुष्टाव। परपीडानिवृत्त्या आत्मानं कृतार्थं मन्यते स्म। तस्य लोके जनाः दिव्याभरणभूषिताः सुखिनः आसन्, महर्षे। भूमिः अकृष्टा एव फलपुष्पानि ददाति स्म। अधर्मनाशेन धर्मेण जनाः रक्षिताः अभवन्। तदा महदहङ्कारः उत्पन्नः, स्पर्धया सह, हानिकारणेन च।