यदा कश्चित् कामरहितः स्यात्, अपि वा कामयुक्तः, तदा अपि कलिः तान् न बाधते स्म। ते खलु शिवसमाः एव, अत्र पुनः चिन्तनस्य आवश्यकता नास्ति। यदा स भयानकः कलियुगः आगच्छति, विष्णुम् अनुस्मरन् जनः न पतति। तस्मिन् भयानके कलौ धर्मरहिते, केवलं हरिस्मरणेन एव सर्वं पूर्णत्वं प्राप्नोति। ये इमं श्लोकमादिकं नित्यं पठन्ति, तान् कलिः न बाधते। ये केवलं उच्चारयन्ति अपि, तान् अपि कलिः न पीडयति। ये ब्राह्मणाः एवं वदन्ति, ते निःसंशयं परिपूर्णाः भवन्ति। ये अपि एवं कुर्वन्ति, तेषां कलिभयं नास्ति। कलियुगे, हे ब्राह्मण, हरिभक्तः महद् दुर्लभः। ये धर्मविरुद्धाः अपि, यदि हरिं स्मरन्ति, तर्हि ते न नर्कयोग्याः। येषां चित्तं शुद्धिं न प्राप्नोति, तेषां प्रायश्चित्तं केवलं हरिनाम। हे द्विज, यथा प्रेर्यते तथा आचरितव्यम्। नारायणभक्तः सर्वं महाविष्णवे समर्पयेत्। केवलं हरिस्मरणेन एव पूर्णत्वं प्राप्नुवन्ति। अतः, कलियुगे दुष्टेषु हरिभक्तिः अतीव दुर्लभा। ये तु भक्ताः, ते पुण्यश्लाघ्याः, साधुसंगाय अपि हितकराः। हे द्विजोत्तम, सर्वाण्यपि कर्माणि तेषां पूर्णत्वं यान्ति। ये त्रिषु लोकेषु दृश्यन्ते, ते तव पूज्याः; अन्यैः बहुवचनस्य आवश्यकता नास्ति। ये मनुष्याः हरिनामभक्ताः, तान् कलिः कदापि न बाधते। कलियुगे, सत्यं सत्यं, न अन्यः उपायः अस्ति। एवं परमानन्दं प्राप्य, सः पुनरुवाच। परमं नित्यं ब्रह्म, यद् विश्वस्य प्रकाशः, सः प्रकाशितः। यः पद्मनाभं स्मरति, सः सर्वपापानि नाशयति। यद् उक्तं त्वया, तत् अहम् अनुमन्ये; किन्तु दृष्टान्तं विना कथं अहं बोधयामि? कथय, कथं निमज्जनं चित्तं स्थैर्यं प्राप्नोति? सः तदा सनकः, परं नारायणं स्मरन्, प्रत्युवाच। सः वेदान्तशास्त्रकुशलः, त्वां निवर्तयितुं समर्थः, आर्येषु अतीव पूज्यः। तदा सनन्दनः, मोक्षधर्मान् प्रति पृच्छितवान्। सः अपृच्छत्—विलयं प्राप्ते, कुतः गच्छति इति ब्रूहि, हे सनन्दन। पृथिव्यादिभिः—भूम्या, वह्निना, वायुनाऽपि—कः इदं जगत् सृष्टवान्? तेषां शौचाशौचं कथं निर्धारितम्? धर्माधर्मयोः नियमः कथं स्थाप्यते? अस्मात् लोकात् तं लोकं यावत्, सर्वं मम निवेदय। भृगुणा उक्तं शास्त्रं भरद्वाजः पृच्छितवान्। भरद्वाजः उपविष्टं मुनिं भृगुम् पप्रच्छ। संसारात् मोक्षः कथं जायते, हे मान्यदातृ? ते सदा स्वामिदासभावेन व्यवहरन्ति। सः लोकानां प्रियो, निर्गुणः, निर्मलः। सः परमात्मा, कालशक्तिवशात् दुरवबोध्यः, कथं ज्ञेयः? जीवः च, व्यक्तित्वात् परं गच्छन्, ब्रह्मणि कथं ऐक्यं लभते? एवं शास्त्रार्थाः सुस्पष्टं प्रवहन्ति, भगवद्भक्तेः माहात्म्यं प्रतिपादयन्ति, मोक्षमार्गस्य च रहस्यं प्रकाशयन्ति।