भिक्षार्थं भिक्षवः शिष्यत्वं गृह्णन्ति। गुरूणां पतिं च सेवमानाः दृश्यन्ते, किन्तु तेषां आज्ञां उल्लङ्घयन्ति। यदा द्विजातयः एवं भवन्ति, तदा कलिः वर्धते। तस्मिन्नेव काले, विद्वांसः कलिवृद्धिं ज्ञातुम् अर्हन्ति। धर्मः सर्वथा नष्टे, जगत् श्रीहीनं भवति। किन्तु हरिपूजायुक्तान् कलिः कदापि न बाधते। द्वापरे यज्ञः एव प्रशस्यते, कलौ दानम् एव। द्वापरे मासपरिश्रमणेन यत् लभ्यते, तत् कलौ अहोरात्रेण लभ्यते। यत् तत्र प्राप्तं, तत् कलौ केशवनामस्मरणेन लभ्यते। ये हरिपूजां कुर्वन्ति, तान् कलिः न बाधते। कामरहिताः वा, कामयुक्ताः वा, कलिः तान् न बाधते। ते शिवसमाः एव, अत्र चिन्तनायाः आवश्यकता नास्ति। यदा घोरः कलियुगः आगच्छति, विष्णुस्मरणयुक्तः पतति न। यदा घोरः कलियुगः आगच्छति, धर्महीनः सन्, तत्र केवलं हरिस्मरणम् सम्पूर्णत्वं ददाति। यः एतानि सर्वदा पठति, सः कलिना न बाध्यते। यः केवलं उच्चारयति, सः अपि कलिना न बाध्यते। ये ब्राह्मणाः एवं वदन्ति, ते निःसंशयं पूर्णत्वं प्राप्नुवन्ति। ये अपि कर्मणि एवं कुर्वन्ति, तेषां कलिभयः नास्ति। हे ब्राह्मण, कलियुगे हरिभक्तः दुर्लभः। अधर्मनिष्ठाः अपि, यदि हरिस्मरणं कुर्वन्ति, तदा नरके पात्राः न भवन्ति। अपवित्रचित्तानां, केवलं हरिनाम एव प्रायश्चित्तम्। हे द्विज, यथा प्रेरितः, तथा कार्यं कर्तव्यम्। नारायणभक्तः सर्वं महाविष्णवे समर्पयेत्। केवलं हरिस्मरणेन पूर्णत्वं लभ्यते। अतः, कलौ दुर्जनमध्ये हरिभक्तिः अतीव दुर्लभा। ते भाग्यशालीः, महात्मनः, सत्सङ्गस्य हितकारिणः। हे द्विज, सर्वकर्माणि पूर्णत्वं प्राप्नुवन्ति। ये त्रैलोक्ये दृष्टाः, ते पूज्याः; अन्यैः किं बहु वक्तव्यम्? कलियुगः तान् न बाधते, ये हरिनामभक्ताः। कलौ, सत्यं सत्यं, अन्यः मार्गः नास्ति। परमानन्दं प्राप्य, सः पुनः इदं वचनं उवाच। परमं नित्यं ब्रह्म, जगत्प्रकाशः, प्रकाशितः। यः पद्मनयनं स्मरति, सर्वपापानि नाशयति। यत् त्वया उक्तं, तत् स्वीकरोमि; किं तु उदाहरणं विना कथं अहं बोधयामि? कथय, यथा निमज्जन्ति मनः स्थैर्यं प्राप्नोति। सनकः, नारायणं स्मरन्, प्रत्युवाच। सः वेदान्तशास्त्रप्रवीणः, त्वां प्रत्यावर्तयितुं शक्नोति; सः आर्येषु पूज्यतमः। ततः सनन्दनः मोक्षधर्मान् पृच्छितुम् आरभत। संहारकाले, कुतः गच्छति? इदं वद, हे सनन्दन।