कलियुगे मनुष्याः तुच्छवस्तूनि विक्रीय सुखं प्राप्स्यन्ति, अपात्रैः सह रममाणाः च स्युः। हे मुनिवर! ब्राह्मणाः अपि, याः नरकयोग्याः स्युः, शूद्रकर्मणा जीविकां यापयिष्यन्ति। सर्वे जनाः कलियुगे क्षुधाभयपीडिताः भविष्यन्ति। महतीनां तृष्णानां दुःखैः पीडिताः, केवलं स्वजीवनस्य रक्षायै प्रयत्नं करिष्यन्ति। तत्र, अल्पभाग्यवन्तः सर्वे बहुप्रजाः स्युः। स्त्रियः पतिसंयुक्तान् वाक्यान् अवज्ञाय, नित्यमन्यगृहेषु रममाणाः स्युः। कुलीनाः स्त्रियः अपि दुष्टाचारिण्यः पुरुषेषु भविष्यन्ति। तदा महाभिक्षया करपीडया च जनाः अतिव्यथिताः स्युः। स्वार्थकर्मसु प्रवृत्ताः, धर्मयुक्तवचनानि वदिष्यन्ति। याचकाः स्नेहबन्धनैः बध्यमानाः, मित्रभावेनैव आचरिष्यन्ति। याचकाः भोजनार्थम् शिष्यग्रहणं करिष्यन्ति। आचार्यपतिसेवायाम् अपि, ते तेषां आज्ञां उल्लङ्घयिष्यन्ति। द्विजातयः यदा एवं स्युः, तदा कलिः अतिवर्धते। तस्मिन्नेव काले, बुधैः कलिवृद्धिः ज्ञातव्या। धर्मस्य सर्वस्य नाशे, जगत् श्रीविहीनं भवति। किन्तु, यः श्रीहरेः पूजायाम् अनन्यचित्तः स्यात्, तं कलिर् न बाधते। द्वापरे केवलं यज्ञः प्रशस्यते, कलौ तु दानमेव। यत् द्वापरे मासेन प्रयत्नेन लभ्यते, तत् कलौ एकरात्र्यां लभ्यते। यत् तत्र प्राप्यते, तत् कलियुगे केशवनामस्मरणेनैव सुलभम्। ये हरेः पूजनं कुर्वन्ति, तान् कलिः न बाधते। कामरहिताः वा कामयुक्ताः वा, कलिः तान् न पीडयति। ते शिवसमाः एव, अत्र पुनः विचारस्य आवश्यक्ता नास्ति। यदा कलियुगस्य घोरकालः आगच्छति, तदा विष्णोः ध्यानपरः पतितः न भवति। धर्मरहिते तस्मिन्काले, केवलं हरिस्मरणेनैव पूर्णता लभ्यते। यः एतत् नित्यं पठति, तं कलिः न बाधते। केवलं उच्चारणमात्रेण अपि कलिः न क्लिश्यति। ये ब्राह्मणाः एवं वदन्ति, ते निःसंशयं सिद्धाः। एवं आचरन्तः अपि कलिभयात् मुच्यन्ते। कलियुगे, हे ब्राह्मण, हरेर्भक्तः विरलः एव। अधार्मिकाः अपि यदि हरिस्मरणं कुर्वन्ति, तर्हि ते नरकयोग्याः न भवन्ति। येषां मनः विशुद्धिं न प्राप्नोति, तेषां प्रायश्चित्तं केवलं हरिनाम एव। हे द्विज, यथा प्रेरणा भवति, तथा आचरणीयम्। नारायणभक्तः सर्वं महाविष्णवे समर्पयेत्। केवलं हरिस्मरणेन पूर्णता लभ्यते। अतः, दुर्जनानाम् मध्ये अपि हरेर्भक्तिः दुर्लभा एव। ये तु तादृशाः, ते भाग्यवन्तः, महात्मानः, सत्सङ्गस्य हितकारिणः च। हे द्विजोत्तम, सर्वे कर्माणि तेषां पूर्णतां यान्ति। ये त्रैलोक्ये अपि दृश्यन्ते, ते पूज्याः एव; अन्यैः बहुवचनस्य आवश्यकता नास्ति। कलियुगः तान् मनुष्याः न बाधते, ये हरेर्नामसु अनन्यभक्ताः सन्ति।