मानवेषु धर्मप्रवक्तरि भक्तिरतीव दुर्लभा। यः भक्तियुक्तः मूलसम्भूतां शिरसि धारयति, स विष्णोः पदमवाप्नोति। एवं केवलं तदिच्छया अपि तं विष्णुलोकमधिगच्छति। विष्णुरपि न समर्थोऽत्र, अन्ये तु किमु बहुवचनैः कर्तुं शक्नुवन्ति? जनाः गङ्गायमुनासङ्गमे स्थित्वापि नरकं यान्ति। तथा तुळसीद्रव्ये, हरिकथाप्रवक्तरि च भक्तिः यः करोति, स सर्वपापविमुक्तः विष्णुलोकमवाप्नोति। स एव सर्वपापविमुक्तः सूर्यलोकमपि गच्छति। मेषवृषभमकरसंक्रमणानि सर्वलोकं पावयन्ति। तुङ्गभद्रा, कावेरी, कालिन्दी, बहुदा च — एतेषु पुण्यतीर्थेषु गङ्गा प्रमुखा स्मृता। सा सर्वव्यापिनी गङ्गा सर्वपापानि नाशयति। सा शुद्ध्यति, सा शुद्धिकरि — तर्हि जनाः कुतः तां न सेवन्ते? वाराणसी सर्वदेवसमाविष्टा प्रसिद्धा। अत्र शास्त्रश्रवणशीलानां काशी पुनः पुनः स्तूयते। ते सर्वपापान्निर्मुक्ताः शिवलोकमवाप्नुवन्ति। बहुपापयुक्तोऽपि दुःखरहितं पदमधिगच्छति। स अपि पापविमुक्तः शैवं पदमवाप्नोति। एकः पृथिव्यां एकच्छत्री भूत्वा, काशीमुपगम्य मोक्षं लभते। ये काशीनामापि उच्चारयन्ति, तेषां चतुर्विधपुरुषार्थाः दूरस्थाः न सन्ति। तं दृष्ट्वैव जनाः परमं पदमवाप्नुवन्ति। स स्नानपानादिकर्मभिः लोकं शुद्ध्वा, देवानां पुर्यां नयति। तस्य लिङ्गरूपस्य महत्त्वं कथं पूर्णतया वर्णयितुं शक्यते? तयोः किंचित् अपि भेदः नास्ति; दुर्मतीनां जनाः एव भेदं कुर्वन्ति। अविद्यासमुद्रनिमग्नाः पापिनः भेदं कुर्वन्ति। युगान्ते हरिरुद्ररूपं धारयति। स ब्रह्मरूपेण सृजति, अन्ते हरः एतान् त्रीन् लयान्नयति। यो भेदं करोति, स घोरं नरकं यान्ति। स तु परमं सुखमवाप्नोति; एष शास्त्रसारः। तत्र जनार्दनः लिङ्गरूपेण सदा स्थितः। तं दृष्ट्वा श्रेष्ठपुरुषः परमज्योतिरवाप्नोति। स भूमिम्, पुण्यद्वीपसमुद्रपर्वतान् परिक्राम्य, तेषु स्थलेषु हरिः शिवरूपेण वा अच्युतरूपेण वा तिष्ठति। यत्र यत्र पुराणं पाठ्यते, तत्र तत्र हरिः सन्निहितः। ये भक्तिं कुर्वन्ति, तेषां गङ्गा प्रतिदिनं रक्षासाधनं भवति। तेषां शास्त्रप्रवक्तरि या भक्तिः सा प्रयागसमाना मता। हरिः संसारसागरनिमग्नानां उद्धारकर्ता इति स्तूयते। विष्णोः समो देवो नास्ति, गुरोः परं सत्यमपि नास्ति। यथा नदीनां समुद्रः श्रेष्ठः, तथा गङ्गा सर्वोत्तमा। मोक्षात् श्रेष्ठं लाभं नास्ति, गङ्गायाः तुल्यं नदी नास्ति।