कलियुगे, अधमाः पाखण्डचिह्नधारिणः द्विजधर्मान् स्वीकुर्वन्ति स्म। ते मिथ्यावादपरायणाः शूद्रधर्मस्य व्याख्यानं कुर्वन्ति, दुष्टचित्ताः शूद्राश्च सन्न्यासाश्रमेऽपि दृश्यन्ते। तत्रापि तापसाः नास्तिकाः, कपालिनः, पापमुनयः च भवन्ति। शूद्राः परमासनं सम्प्राप्य धर्मं प्रवदन्ति स्म। पाखण्डिनः वेददूषकाः बहुधा विचरन्ति, कलियुगे हि प्रायः सर्वे धर्मनाशकाः भवन्ति। अधमजनाः परधनचौराः स्युः, स्वस्तुतिपराः परनिन्दायाञ्च निरता भवन्ति। कलियुगे, हे ब्राह्मण, जनाः अधर्ममित्राः स्युः। तस्मिन् भीषणे कलियुगे, हे ब्राह्मण, पञ्चवर्षे बालकः जायते। सर्वे स्वधर्मं परित्यज्य कृतघ्नाः समाचरणे समाः स्युः। परिभाषायाम् आनन्दं लभन्ते, परगृहे च प्रमुद्यन्ते। पितरौ पुत्रांश्च नित्यं दोषदृष्टयः स्युः। धनविद्यायौवनमदेन सर्वदुःखेषु प्रवर्तन्ते। ते जनाः व्यर्थं समृद्धिं प्राप्य पापकर्माणि न चिन्तयन्ति। धर्मकारिषु जनासु अपि रिक्तं विश्वासं स्थापयन्ति। शूद्राः भिक्षायां रमन्ते, ब्राह्मणाश्च तेषां सेवकाः भवन्ति। मिश्रविवाहेषु न पत्न्यः, न पतयः स्युः। ब्राह्मणाः सुरासवविक्रयिणः भवन्ति, तुच्छवस्तुविक्रये रमन्ते, अप्राप्त्येषु सहचर्यं कुर्वन्ति। हे मुनि, नरकयोग्याः ब्राह्मणाः शूद्रवृत्त्या जीवितुम् आरभन्ते। कलियुगे सर्वे मर्त्याः क्षुधाभयभीता भवन्ति, महादु:खेन तृश्यार्ताः केवलं स्वपरित्राणे यतन्ते। कलियुगे अल्पश्रीकाः बहुपुत्राश्च स्युः। स्त्रियः पतिसंदेशं न मन्यन्ते, सदैव परगृहे प्रवृत्ताः स्युः। कुलीनास्त्रियः अपि पुंसां प्रति दुष्चरित्राः भवन्ति। जनाः दारिद्र्येण, करपीडया च तीव्रं पीड्यन्ते। स्वार्थकर्मसु चित्तं स्थापयन्तः धर्मवचनं वदन्ति। भिक्षुकाः मैत्र्याः स्नेहबन्धनेन यथायोग्यं वर्तन्ते। अन्नार्थं भिक्षुकाः शिष्यग्रहणं कुर्वन्ति। गुरुपतिसेवायाम् अपि रूपतः प्रवृत्ता, तेषां वचनात् अतिक्रान्ताः स्युः। यदा द्विजातयः एवं भवन्ति, तदा कलिः वृद्धिं प्राप्नोति। तस्मिन्काले, बुधाः कलिवृद्धिं विज्ञायेत। सर्वधर्मे नष्टे, लोको लक्ष्मीविहीनः भवति। किन्तु, ये हरिपूजायां निष्ठां कुर्वन्ति, तान् कलिः कदापि न बाधते। द्वापरे यज्ञः एव प्रशस्यते, कलियुगे तु दानमेव। द्वापरे मासपरिश्रमे यत् फलम्, तत् कलौ अहोरात्रे लभ्यते। यत् तत्र प्राप्यते, तत् कलौ केवलं केशवनामस्मरणेन लभ्यते। ये हरिपूजां कुर्वन्ति, तान् कलिः न बाधते इति।