सत्सङ्गः, तुलसीसेवा, हरौ भक्तिश्च दुर्लभा इति पुरा उक्तम्। जगन्नाथस्य पूजनं कर्तव्यम्—एषा सारभूता विद्या, द्विजश्रेष्ठ। हरौ भक्तिमेव हि परमं रसं मन्यन्ते, अन्यन्नास्ति। मृत्युपुरी समीप एव दृश्यते; अतः, ब्राह्मणश्रेष्ठ, यदि भोगं इच्छसि, तर्हि श्रद्धया पूजां कुरु। ये महात्मानः पूर्णशरणागताः, ते निःसंशयं परिपूर्णाः भवन्ति। ये महाविष्णुं, नम्रजनदुःखविनाशिनं, सम्यगर्चयन्ति, ते स्वकुलस्य एकविंशति-पीढ्यः सह हरिधाम प्राप्नुवन्ति। जलं वा फलमपि यः समर्पयति, स एव भगवतः प्रियो भवति। ते विष्णुलोकं विश्वप्रलयपर्यन्तं गच्छन्ति। तेषां पादरजसा एव विश्वं शुद्ध्यति। तत्रैव सर्वे देवाः, श्रीहरिश्च सन्निहितो भवति। तत्र सर्वमङ्गलानि प्रतिदिनं वर्धन्ते, द्विजोत्तम। तत्र ग्रहभूतपिशाचादयः क्लेशं न जनयन्ति, यतः तत्र भगवाञ्जनार्दनः साक्षात्सन्निहितः। यदि केनापि शुभमार्गेण प्राप्तं गृहमपि धर्मशास्त्रपुरातननियमविचारशून्यं स्यात्, तर्हि तत् श्मशानतुल्यं विज्ञेयम्, द्विजश्रेष्ठ। सर्वे वेदाः शाखोपबृंहिताः विष्णोरूपेणैव प्रतिपादिताः। तेऽपि कर्मक्षये परमं पदं प्राप्नुवन्ति। एवं यः शृणोति वा पठति वा, तस्य पापक्षयः साक्षात्क्षणेनैव जायते। इदानीं महद्दialogue अभवत्, तस्याहं वर्णनं करिष्यामि—शृणु। अप्सरसां समुदायेन परिवृतः सः बृहस्पतिं प्रति भाषते स्म। "भगवन्, ब्रह्मणः पूर्वकल्पे सृष्टेः स्वरूपं किमासीदिति?" तेषां कर्माणि च, सम्यक् वर्णयितव्यं भवता। अद्यतनस्यापि चरितार्थस्य ज्ञानं मम दुर्लभमेव। यो वेत्ति, तस्य विषये अहं त्वां वक्ष्यामि—शृणु। दिव्यान् भोगान् अनुभूय सः ब्रह्मलोकात् अत्र आगतः। एवं गुरुणा उक्तः, इन्द्रः तेन सह गतः। देवानां समुदायेन परिवृतः, सः सुधर्मालयं जगाम। ऋषिं सम्यक् दृष्ट्वा, सः सादरं पूजां चकार। विस्मयेन मनसा, सः विनयपूर्वकं वाक्यमुवाच। "भगवन्, यः यज्ञपुरुषैः सह अत्र आगतः, सः कोऽयं? तस्य श्रेयः स्वर्गेऽपि अस्माकं परं कथं जातम्? दानैर्वा तपसा वा, भगवन्, एतादृशीं महिमानं सः कथं प्राप्तवान्?" सः विनयेन पूर्वकृतानि वर्णयन् प्राह। "कस्मिंश्चित् दिने, हे इन्द्र, चतुर्दश मनवः आसन्। तथा, हे वासव, सर्वे इन्द्राः, मनुप्रभृतयः प्रजापतयश्च। तेषां नामानि वक्ष्यामि—श्रूयताम्। उत्तमः, तामसः, रैवतश्च, आक्षुषश्च। नवमः दक्षसावर्णिर्देवहितरतः। ततः रुद्रसावर्णिः, अनन्तरं रोचमानः स्मृतः।