ब्राह्मणश्रेष्ठ, यत्र तत्र यावन्तः धूलिपिण्डाः समाहिताः आसन्, तत्रैव सुखाय दीपः स्थापितः। विष्णोः गृहे एतद्विधि यावत् प्रवर्तते, नगररक्षिणः समागच्छन्। ते सर्वे नगररक्षकाः आवाम् उभौ हत्वा तत्रतः निर्गच्छन्। तदनन्तरं, मणिमुकुटकुण्डलैः वनमालाभिः भूषिताः ते दिव्ये विमानरथे समारूढाः, सर्वसुखसम्पन्ने तस्मिन् दिव्ये रथे स्थिताः। ब्रह्मणः शतयुगपर्यन्तं तत्रैव निवसन्। ततः देवव्यपदेशेन, कालक्रमेण, भूमौ तस्मिन्नेव कर्मणि, अच्युत, अहं सौभाग्यं राज्यं च निर्भयं प्राप्तवान्। यः भक्त्या तद् आचरति, तस्य पुण्यस्य सीमा न ज्ञायते। अहं पूर्वजन्मस्मरणात् परमभक्त्या यत्नं करिष्यामि। सर्वपापविमुक्तः परमं पदं प्राप्नोति। यः सम्यक् पूजयते शान्तभक्तैः सह, तस्य का कथा? हरिपूजायाम् लीनः अनन्तं तृप्तिं प्राप्तवान्। यः जानाति वा न जानाति वा, पूजकः मोक्षं लभते। मृत्युर्नित्यं समीपस्थः; तस्मात् धर्मसारं आचरितव्यम्। यदा देहः स्वयमेव संकटे स्थितः, तदा धनादीनां का कथा? जनार्दनाय शुद्धा भक्ति अस्तु। सर्वयज्ञाः सुलभाः, विष्णोर्भक्तिः दुर्लभा। सर्वेषां जीवेषु दया सहजं, किन्तु सत्संगः, तुलसीसेवा, हरिभक्तिः दुर्लभा। जगन्नाथस्य पूजनं कर्तव्यम्; एषा सारः। हरौ भक्तिः एव रसायनम्। मृत्युनगरं अत्यन्तं समीपं दृश्यते। ब्राह्मणश्रेष्ठ, यदि भोगं इच्छसि, तदा श्रद्धया पूजय। ये महात्मानः समर्पिताः, ते निःसंशयं पूर्णाः। ये महाविष्णुं पूजयन्ति, नम्रजनदुःखनाशकं, ते एकविंशतिः कुलानां सह हरिधामं यान्ति। जलं वा फलम् वा यः समर्पयति, स एव भगवतः प्रियः। ते विष्णुलोकं यान्ति यावत् प्रलयकालम्। ते स्वपादधूल्या सर्वं जगत् पावयन्ति। तत्र सर्वे देवाः स्थिताः, श्रीहरिरपि। तत्र सर्वमङ्गलानि प्रतिदिनं वर्धन्ति, द्विजश्रेष्ठ। तत्र ग्रहाः, भूतेषु, अन्येषु च, किञ्चित् क्लेशं न जनयन्ति। यतः तत्र भगवान् मधुसूदनः सन्निहितः। तद् गृहं, द्विजश्रेष्ठ, यद्यपि शुभेन प्राप्तम्, यदि धर्मशास्त्रपुराणाद्यन्वेषणं नास्ति, श्मशानसदृशं विज्ञेयम्। सर्ववेदाः शाखासहिताः विष्णोरूपेण प्रसिद्धाः। ते अपि कर्मनिवृत्तिं, परमं पदं प्राप्नुवन्ति। एतस्य श्रवणेन वा पाठेन वा, पापक्षयः तत्क्षणमेव भवति। महत् संवादः जातः; तं कथयामि—श्रृणु।