पुरा नर्मदातटे ब्राह्मणः कश्चिदासीद्रैवत इत्याख्यः, वेदविद्याविदग्धः स वेदाङ्गपारगश्च। स तु निन्दापरः, कठिनवचनः, अविक्रय्यवस्तुविक्रेता चासीत्। कालान्तरे तु सः दरिद्रः, दुःखपीडितः, कृशाङ्गः, व्याधिभिः पीडितश्च जातः। श्वासकासरोगेण पीड्यमानः, स नर्मदानदीतीरे प्राणान् त्यक्तवान्। तस्य भार्या स्वेच्छापरायणा, स्वजनैः परित्यक्ता बभूव। स ब्राह्मणः महापापेषु निरतः, ब्राह्मणद्वेषे सदा प्रवृत्तः, बहून् गावः ब्राह्मणांश्च, अनन्तशः मृगद्विजान् च हत्वा, सुरापानासक्तः, मार्गनिरोधनपरः चासीत्। कदाचित् कामाग्निना संतप्तः, स्त्रीसंगमेच्छया गत्वा, रात्रौ कामार्थं तया सह शय्याम् उपविष्टः। तत्र यावत् धूलिकणाः समुद्धूताः, तावन्तः संख्यायन्ते; तत्रैव रमणार्थं दीपः स्थापितः। एवं विष्णोर्गृहे प्रवृत्ते, नगररक्षकाः समुपेत्य, तौ उभौ हत्वा निर्गताः। ततो मणिकुण्डलभूषिताः, वनमाल्यविभूषिताः, दिव्ये विमान उपविष्टाः, सर्वोपभोगसम्पन्ने। तत्र शतं ब्रह्मकल्पानां स्थित्वा, देवसंयोगेन, कालक्रमेण, अहं पृथिव्यां तेनैव कर्मणा सम्पदं राज्यं च निष्क्लेशं प्राप्तवान्। य एवमेतत् भक्त्या आचरन्ति, तेषां पुण्यस्य परिमाणं न वेद्मि। अहं च पूर्वजन्मस्मरणेन, पराभक्त्या यत्नं करिष्यामि। सर्वपापविमुक्तः सः परमं पदं प्राप्नोति। किं पुनः ये सम्यग्भक्त्या, शान्तैः सह भक्तैः सहोपासते? हरिपूजासक्तः सः अनन्ततुष्टिं प्राप्नोति। जानन् वा अजानन् वा, यः पूजयति, स मुच्यते। मृत्युः सदा समीपे तिष्ठति, तस्मात् धर्मसारं आचरितव्यम्। शरीरमेव क्षणभङ्गुरं, तर्हि वित्तादीनां का कथा? जनार्दने शुद्धा भक्तिः स्यात्। सर्वयज्ञाः सुलभाः, विष्णुभक्तिः दुर्लभा। सर्वेषां प्राणिनां दया सहजं, किन्तु साधुसङ्गः, तुलसीसेवा, हरिभक्तिः दुर्लभा। जगन्नाथस्य पूजनं कर्तव्यम्, एषा सारतमाऽस्ति द्विजश्रेष्ठ। हरौ भक्तिः एव अमृतम्। मृत्युनगरं समीपमेव दृश्यते। तस्मात्, यदीच्छसि भोगं, तर्हि सम्यग् पूजां कुरु। ये महात्मानः शरणागताः, ते नूनं परिपूर्णाः। ये महाविष्णुं, नम्रजनदुःखनाशनं, पूजयन्ति, ते एकविंशति कुलैः सह हरिधाम प्राप्नुवन्ति। यः जलं वा फलमपि समर्पयति, स एव भगवतो प्रियः। ते विष्णुलोकं यान्ति, प्रलयपर्यन्तम्।