सः सततम् अञ्जलिपूर्वकनम्रतया सेवायाम् एव संलग्नः, हरिभक्तजनानां प्रियः च आसीत्। जयध्वजस्य कर्माणि दृष्ट्वा सर्वेषां विस्मयः उत्पन्नः। तदा वेदवेदाङ्गविद्यायाम् निपुणः वीतिहोत्रः तम् अपृच्छत्। सः उवाच—“विष्णुभक्तेषु त्वं श्रेष्ठः, भरतश्रेष्ठ। महाभाग, त्वया ज्ञातं किम् फलम् अस्ति, तद् ब्रूहि। त्वं सततम् शुभाय विष्णोः गृहमार्जने प्रवृत्तः। पुनः, महाभाग, किमर्थम् एते द्वौ कर्मणि सततम् यत्नशीलः असि? यदि मयि स्नेहः अस्ति, तर्हि परमगुह्यं वस्तु ब्रूहि।” एवं पृष्टः सः कृताञ्जलिः विनीतः सस्मार, उवाच च—“जातिस्मरणात् मया ज्ञातम् अस्ति यत् श्रोतॄणां विस्मयकारि भविष्यति। पूर्वं कश्चन ब्राह्मणः आसीत्, नाम्ना रैवतः, वेदवेदाङ्गेषु निपुणः। सः परनिन्दकः, कठोरवाक्यः, अयुक्तवस्तुविक्रयकर्ता च आसीत्। तेन दरिद्रता प्राप्ता, दुःखैः पीडितः, अङ्गानि कृशानि, व्याधिना पीडितः च अभवत्। श्वासकासाभ्याम् क्लिष्टः, सः नर्मदातटे मृत्युम् उपागमत्। तस्य भार्या केवलं स्वेच्छासक्त्या स्वजनैः परित्यक्ता अभवत्। सः नित्यं महापापेषु प्रवृत्तः, ब्राह्मणद्वेषे निरतः च आसीत्। तेन बहवः गावः, ब्राह्मणाः, अनन्ताः मृगपक्षिणः च हता:। सदा सुरापानरतो मार्गनिरोधकः च आसीत्। कदाचित् कामवशात् स्त्रियाः सेवनाय गन्तुम् इच्छन्, रात्रौ रमणीयया सह तत्र शय्यां कृतवान्। तत्र यावन्तः रजःकणाः मार्जिताः, तावन्तः गण्याः। रमणाय दीपः तत्र स्थापितः, विप्रश्रेष्ठ। एतेनैव विष्णोर्गृहे सर्वं सम्प्रसक्तम् आसीत्, नगरपालाः तत्र समुपजाताः। तैः सर्वैः नगरेक्षणैः आवां हतौ, तदनन्तरं ते निर्गता:। ततः तैः मुकुटकुण्डलाभरणैः, वनमाल्यविभूषितैः, दिव्ये विमान उपविष्टाः। तत्र ते शतब्रह्मकल्पपर्यन्तम् स्थिताः। पश्चात् देवसंयुक्तेन विधानम्, समये पृथिव्याम् पुनः जातः। तेनैव कर्मणा, अच्युत, अहम् ऐश्वर्यं, निरुपद्रवम् राज्यं च प्राप्तवान्। ये भक्त्या तदाचरन्ति, तेषां पुण्यस्य अन्तः न ज्ञायते। स्मृतिसंस्कारात् पूर्वजन्मनि, अहम् परमभक्त्या यत्नं करिष्यामि। सर्वपापैः विमुक्तः, परमां गतिं प्राप्नोति। किं पुनः ये सम्यगुपासकाः, शान्तभक्तैः सहिताः? हरिसेवायाम् एकचित्तः सः अनन्ततृप्तिम् प्राप्तवान्। जानन्तो वा अजानन्तः वा, यः यजते सः मोक्षं लभते। मृत्युः सदा समीपे, तस्मात् धर्मसारः आचर्यः। शरीरस्यैव क्षणभङ्गुरता, तर्हि धनादीनां का कथा? तेषां भक्तिः शुद्धा भवतु जनार्दने, देवादिदेवाय। सर्वयज्ञाः सुलभाः, विष्णुभक्तिः तु दुर्लभा। सर्वेषां प्राणिनाम् दयालुता सुलभा एव।