शृणु, भगवन्! अहम् सर्वदा पापाचारिणः साध्वाचारिणश्च अपि, यथायोग्यं पुनः पुनः नमामि। हरिभक्तानां पूजनं कर्तव्यं, ते हि पापं हरन्ति। गोविन्दः दुःखसागरात् संसारात् उद्धरति। ये हरिनामानुस्मरणे स्थिताः, तान् अहम् सदा पुनः पुनः नमामि। तेषां हस्तयोः एव मोक्षः निलीनः, यं योगिनः अपि सुलभं न प्राप्नुवन्ति। ये हरिकथां वदन्ति शृण्वन्ति च, तेषां सर्वे पापाः विनश्यन्ति। तत्र जयध्वजः नाम नारायणपरायणः प्रसिद्धः। सः दीपदानप्रियो भूत्वा सर्वभूतदयान्वितः च आसीत्। सः विष्णोः देवालयं नानाविधपुष्पैः शोभितं निर्मितवान्। विशेषतः सः दीपदानरतः हरिप्रियः च अभवत्। सः सदा प्रणामपरायणः हरिभक्तप्रियः च आसीत्। तस्य कर्माणि दृष्ट्वा विस्मयः उत्पन्नः। तदा वेदवेदाङ्गविद् वीतिहोत्रः तम् अपृच्छत्—"विष्णुभक्तेषु त्वं श्रेष्ठः, भारतश्रेष्ठ! किं फलं त्वया ज्ञातम्? त्वं सदा विष्णोः गृहस्य शुभमार्जने प्रवृत्तः, किमर्थं त्वं एते द्वौ कर्मणी सदा कर्तुम् इच्छसि? यदि मयि स्नेहः अस्ति, तर्हि परं रहस्यं वद।" ततः सः विनीतः सञ्जातः, अञ्जलिं कृत्वा प्रणम्य उवाच—"जन्मस्मरणात् मया ज्ञातं यत् श्रोतॄणां विस्मयावहम्।" "पूर्वं कश्चन ब्राह्मणः नाम रैवतः वेदवेदाङ्गपारगः आसीत्। सः निन्दकः, कठोरः, विक्रययोग्यवस्तुविक्रेता च आसीत्। सः दरिद्रः, दुःखपीडितः, क्षीणाङ्गः, व्याधितः अभवत्। श्वासकासपीडितः, नर्मदातटे मृत्युम् आपन्नः। सः स्वकामनापरायणः, बन्धुभिः परित्यक्तः। सः सदा महापापकर्मनिरतः, ब्राह्मणद्वेषरतोऽभवत्। सः गवां, ब्राह्मणानां, अनन्तशकुनिवनमृगाणां च हन्ता आसीत्। सदा सुरापानप्रियः, मार्गनिरोधकः च। कदाचित् कामाग्निना पीडितः, स्त्रीसंगार्थं गन्तुम् इच्छन् रात्रौ तत्र काञ्चनया सह शयने सुखं अनुभूतवान्। हे ब्राह्मन्! यावन्तः तत्र रजःकणाः मार्जिताः, तत्रैव दीपः स्थापितः, रमणाय। तत्काले विष्णोर्गृहे एतद्भूतं सञ्जातम्, नगरपालाः आगच्छन्। तैः आवां हत्वा, सर्वे नगररक्षकाः तत्रतः निर्गताः। ततः केचित् मुकुटकुण्डलधारिणः, वनमालाभूषिताः, दिव्यविमाने उपविष्टाः, सर्वैः भोगैः युक्ताः अभवन्। तत्र ते ब्राह्मणश्रेष्ठ, पूर्णं ब्रह्मणः शतयुगं स्थितवन्तः। ततो देवविधिना, कालेन, भूमौ पुनः जातः। तेनैव कर्मणा, अच्युत! अहं समृद्धिं, विघ्नरहितं राज्यं च प्राप्तवान्। ये भक्त्या तदाचरन्ति, तेषां पुण्यस्य सीमा मया न ज्ञायते।" एवं जयध्वजेन तस्य पूर्वकथा निगदिता, हरिभक्तिप्रभावः च प्रतिपादितः।