पुनः स राजा ज्ञानविज्ञाननिपुणं सनकं मुनिवरं पप्रच्छ। स सुमहत्कृपया, धर्मार्थतत्त्ववित्, तं प्रत्युवाच—"यत् स्वप्नदोषनाशनं, पुण्यं धर्म्यमपापहरं, शुभदं च भवति, तद् ब्रूहि। यत् सर्वरोगशमनं, दीर्घायुष्करं च, तदपि वक्तुमर्हसि। परमर्षयः गङ्गायमुनयोः संयोगं पुण्यतमं वदन्ति। तत्र हि पुण्यकामाः मुनयः पुरुषाश्च सेवां कुर्वन्ति। यमुनायाः सूर्यसम्भवाया ब्रह्मणश्च संयोगः शुभदायकः स्मृतः। स सर्वपापापहः, सर्वदुःखनाशनश्च। तत्रैव, महर्षे, प्रयाग इति पुण्यतमः देशः प्रसिद्धः। तत्र सर्वे ऋषयः नानायज्ञानुष्ठानानि चक्रुः। तथापि, गङ्गाजलेन स्नानस्य षोडशांशमपि पुण्यं न लभन्ते। गङ्गास्पर्शमात्रेण पापान्मुच्यते—किं पुनः स्नानेन? यथा देवः मुनिभिः सेवनीयः, तथा सामान्यजनैः कियदधिकं? तत्रैव वेदीमध्ये अधः शुद्धमेकं तेजोऽक्षि ज्ञेयम्। तद्विषये किं बहुना—तद् विष्णुतुल्यत्वं ददाति। दिव्यविमानमारूढाः ते परमं पदं प्राप्नुवन्ति। सहस्रशः जनानुत्थाप्य, विष्णुलोकं यान्ति। स एव सर्वतीर्थेषु स्थितः—नात्र संशयः। मम देहस्पर्शमात्रेण देवतुल्यत्वं लभ्यते। गङ्गासम्भूतया भूम्या अक्षररूपप्राप्तिः सिध्यति। धर्मप्रवक्त्रभक्तिश्च मनुष्येषु दुर्लभा। यो भक्तियुक्तः मूलोत्पन्नं शिरसि धारयति, स विष्णोः पदं प्राप्नोति। एवं कामनया यः इच्छति, स अपि विष्णोः धाम प्राप्नोति। विष्णुरपि न शक्नोति—किं पुनरन्ये बहुवचनैः? गङ्गायमुनासंगमे स्थित्वापि, जनाः नरकं यान्ति। तुलसीभक्तिः, हरिकथाप्रवक्त्रभक्तिश्च, सर्वपापविमुक्त्यै विष्णुलोकप्राप्तये कारणम्। सर्वपापविमुक्तः स सूर्यलोकमपि प्राप्नोति। मेष, वृष, मकरसङ्क्रान्तयः समग्रं जगत् पावयन्ति। तुङ्गभद्रा, कावेरी, कालिन्दी, बहुदा च—एतेषु तीर्थेषु गङ्गैव श्रेयोऽनुस्मृता। एवं सा सर्वगतागङ्गा सर्वपापहरिणी स्मृता। सा शुद्धिकर्त्री, शुद्ध्यन्ती—किं तर्हि जनैः न सेविता? वाराणसी सर्वैर्देवैः सेव्यमाना प्रसिद्धा। शास्त्रश्रवणशीलानां काश्याः पुनः पुनः स्तुतिः श्रूयते। सर्वपापविनिर्मुक्ताः शिवलोकं यान्ति। बहुपापयुक्तोऽपि दुःखनिर्मुक्तिं प्राप्नोति। स अपि पापात् विमुक्तः शैवं पदं प्राप्नोति। पृथिव्यां एकाधिपत्यं प्राप्य, काश्यां प्राप्तः, मोक्षं लभते। काश्याः नामोच्चारणमात्रेण अपि चतुर्विधपुरुषार्थाः दूरं न भवन्ति।