तत् उत्तङ्कः अपि नरनारायणयोः आश्रमं गतवान्। तत्र सः परमं हरौ भक्तिं कृत्वा, सर्वकामफलप्रदां तां भक्तिं श्रुत्वा, प्रतिदिनं माधवस्य पूजनं नरनारायणयोः आश्रमे अकरोत्। एवं सः दुर्लभं विष्णोः परमं पदं प्राप्नोत्। नारायणः जगन्नाथः भक्तानां कल्याणवृद्धये सदा प्रवृत्तः अस्ति। यः इहामुत्रसुखकामः भक्त्या पूजयति, सः अपि सर्वपापविमुक्तः हरिपदं याति। एषा कथा सर्वपापविनाशिनी, पुण्या, लोकानां भोगमोक्षप्रदा च। यः शृणोति, वदति च, विशेषतः भक्तः, तस्मै नमः। येषां संगात् जनाः मोक्षं प्राप्नुवन्ति, तान् अहं सदा नमामि, स्वसदाचारदुराचारयुक्तान् अपि पुनः पुनः नमामि। हरिभक्तानां पूजनं पापहरं स्मृतम्। गोविन्दः संसारसागरात् उद्धरति। यः हरिनामस्मरणपरः, तस्मै अहं सदा पुनः पुनः नमामि। तेषां हस्ते मोक्षः, यं योगिनः अपि दुर्लभं मन्यन्ते। यः शृणोति, वदति च, तस्य सर्वपापानि नश्यन्ति। तत्र जयध्वजः नाम नारायणभक्तः प्रसिद्धः। सः दीपदानरतो, सर्वभूतदया-सम्पन्नः, विष्णोः मन्दिरं नानापुष्पैः शोभितं निर्मितवान्। विशेषतः दीपदानप्रियः, हरिप्रियः च। सः सदा विनयपूर्वकं नमस्काररतः, हरिभक्तेषु प्रियः। जयध्वजस्य कर्माणि दृष्ट्वा विस्मयः अभवत्। तं वेदवेदाङ्गपारगः वीतिहोत्रः पप्रच्छ। सः विष्णुभक्तेषु श्रेष्ठः, भरतश्रेष्ठ! तं पप्रच्छ— "किं फलम् अवाप्तं त्वया, महाभाग? विष्णोर्गृहम् शोधनं शुभं सदा कुर्वन्, किमर्थम् एते द्वौ कर्मणी सदा कर्षसि? यदि मयि स्नेहः अस्ति, रहस्यं वद।" तदा सः नम्रः भूत्वा, कृताञ्जलिः वाक्यम् अब्रवीत्— "जातिस्मरात् अहं जानामि, यद् श्रोतृणां विस्मयं जनयेत्। कश्चित् ब्राह्मणः आसीत्, नाम्ना रैवतः, वेदवेदाङ्गपारगः। सः निन्दकः, कठोरः, अयोग्यवस्तुविक्रयी च आसीत्। सः दरिद्रः, दुःखपीडितः, क्षीणाङ्गः, व्याधिग्रस्तः अभवत्। श्वासकासपीडितः सः नर्मदातटे मृतः। सा, स्वेच्छापरायणा, बन्धुभिः परित्यक्ता। सः महापापेषु सदा प्रवृत्तः, ब्राह्मणद्वेषे निरतः। गाः, ब्राह्मणान्, बहून् मृगपक्षिणः च हत्वा, सदा सुरापानप्रियः, मार्गनिरोधकः च आसीत्। कदाचित्, कामवशात्, स्त्रीसंगमे गन्तुम् इच्छन्, रात्रौ कामार्थं तत्र प्रेयस्या सह शयितवान्।