सः तं दृष्ट्वा ब्राह्मणश्रेष्ठः साष्टाङ्गं भूमौ निपपात। स च मूरेशस्य स्मरणं कृत्वा "रक्ष रक्ष" इत्युक्त्वा, तस्मिन्काले अन्यं किंचिदपि न चिन्तयामास। तदा भगवान् जनार्दनः तमृषिसत्तमं "वरं वृणुष्व प्रिये" इत्युक्त्वा अनुगृह्य, पुनः प्रणिपत्य स ब्राह्मणः देवदेवं जनार्दनं प्रार्थयामास—"जनार्दन, जन्मान्तरजन्मनि त्वयि दृढा भक्तिरस्तु। केशव, त्वदीयया कृपया मम जन्म यत्र कुत्रापि भवतु—कीटेषु, पक्षिषु, पशुषु, सर्पेषु, राक्षसेषु, प्रेतपिशाचेषु, मनुष्येषु वा—त्वयि एव अविचलिता, अनन्या भक्तिरस्तु।" तदा लोकनाथः भगवान् "एवं भवतु" इत्युक्त्वा, शङ्खस्य अग्रेण तमस्पृशत्, योगिनामपि दुर्लभं दिव्यं ज्ञानं तस्मै प्रदत्तवान्। तस्मिन् ब्राह्मणश्रेष्ठे स्तुवति, स भगवान् जनार्दनः देवदेवः स्मितपूर्वकं तस्य शिरसि हस्तं स्थाप्य, इदमुवाच—"नरनारायणाश्रयम् गच्छ; तत्र मोक्षं प्राप्स्यसि। सर्वकामानवाप्य, पश्चात् मोक्षलाभः सिध्यति।" ततः उत्तङ्कोऽपि नरनारायणयोः आश्रमं गतः। हरौ परमभक्तिः सर्वकामफलप्रदा इति श्रूयते। स नरनारायणाश्रमस्थो माधवं प्रतिदिनं पूजयन्, विष्णोः तद् दुर्लभं परमं धाम प्राप। नारायणः जगन्नाथः स्वभक्तानां कल्याणं वर्धयति। यः इहामुत्र सुखकामः, स भक्त्या पूजां कुर्यात्; स पापमुक्तः हरिधाम गच्छति। एष धर्मः सर्वपापविनाशकः, पुण्यः, लोकानां भोगमोक्षप्रदः। यः शृणोति पठति च, विशेषतः भक्तजनः, तं नमामि; येषां संगात् मोक्षः लभ्यते। ते कुशला वा अकुशला वा, तान् सदा पुनः पुनः नमामि। हरिभक्तजनान् पूजयेत्, ये पापान् नाशयन्ति। गोविन्दः संसारसागरात् उद्धरति। यः हरिनाम चिन्तयति, तं सदा पुनः पुनः नमामि। तेषां हस्ते मोक्षः, यं योगिनामपि दुरापम्। यः पठति शृणोति च, तस्य सर्वपापा नश्यन्ति। स जयध्वजः नाम, नारायणभक्तः, दीपदानप्रियः, सर्वभूतदया-रतः। स विष्णोः मन्दिरं निर्मितवान्, विविधपुष्पैः शोभितम्। दीपदानविशेषभक्तः, हरिप्रियः, सदा नम्रतया पूजासक्तः, हरिभक्तप्रियः। तस्य कर्माणि दृष्ट्वा, विस्मयः अभवत्। तदा वेदवेदाङ्गविद् वीतिहोत्रः तमपृच्छत्—"विष्णुभक्तेषु त्वं श्रेष्ठः, हे भारतश्रेष्ठ। त्वया कः फलः ज्ञातः, वद। त्वं विष्णोः गृहमार्जने सदा प्रवृत्तः, पुनः दीपदानयोः च। किमर्थं, सदा एतयोः कार्ययोः यतसे? यदि मे स्नेहस्ते, रहस्यं वद।" स जयध्वजः विनयेन, सञ्जातान्जलिः, इदं प्राह—"जन्मस्मरणात् अहं जानामि, यद् श्रोतॄणां विस्मयकरं भविष्यति।