स सर्वलोकधारिणं, अपरिमितमात्मानं, पूर्णं तं भगवन्तं शरणं प्रपद्ये। स एव सर्वयज्ञैः पूजितः, सर्वानन्ददः, महाबलसम्पन्नश्चाद्यं नमामि। धर्मप्रियः, सर्वकामदः, असङ्गः, अतिन्द्रियः, विश्वं भुजाभ्यां धारयन्, सर्ववाञ्छाविवर्जितश्च स भगवान्। नाहं तं वाच्यं वा प्राणात्मकं वा यजामि, किं तु विविधज्ञानगम्यं कल्पनासंस्थं तत्त्वमेव उपासे। येषां ब्रह्मादिदेवा अपि तं वेदितुम् इच्छन्ति, तं कथं मया तुष्टुमिच्छता स्वस्वरूपं विज्ञातुं शक्यते? करुणासिन्धो, भीतस्य मम रक्षां कुरु, पुनः पुनः त्वां शरणं प्रपद्ये। एवं संप्रार्थयतः स्यान्ते स भगवान् श्रीमान् तेजो निधिः साक्षात् प्रकटितः। स किरीट-कुण्डल-हार-केयूरैः विभूषितः सन्दृश्यते स्म। तस्य नासायां मुक्ताफलमुत्तमं विराजमानं, देवमानुषशरीरस्य शोभां वर्धयति। तस्य पादौ कोमलतुलसीदलैरर्चितौ महतीं प्रभां विकुरुतः। तं दृष्ट्वा स ब्राह्मणश्रेष्ठः साष्टाङ्गं प्रणिपत्य निपपात। "हे मुरारिने, त्राहि त्राहि!" इति उच्चारयन्, तस्मिन्काले अन्यन्न किञ्चिदचिन्तयत्। तदा स भगवानृषिं श्रेष्ठं सम्बोध्य उवाच—"वरं वृणीष्व प्रियः।" पुनः प्रणम्य स स जनार्दनं देवदेवं प्राह—"जन्मनि जन्मनि त्वयि दृढा भक्तिर्भवतु।" किं च, "यत्र कुत्रापि, कीटपक्ष्यादिषु, मनुष्येषु वा, त्वत्प्रसादेन केवलं त्वय्यचला भक्तिरस्तु, हे केशव।" इति। तदा स भगवान् लोकनाथः शङ्खस्य अग्रेण स्पृशन्, "एवं भवतु" इति प्रोक्त्वा, योगिभिरपि दुर्लभं दिव्यज्ञानं तस्मै दत्तवान्। स ब्राह्मणश्रेष्ठस्तं स्तुवन्, स भगवान् जनार्दनः स्मितपूर्वकं शिरसि हस्तं स्थापित्वा वाक्यमुवाच—"नरनारायणाश्रमे गच्छ; तत्र मोक्षं प्राप्स्यसि। सर्वकामान् प्राप्य, अन्ते मोक्षलाभः सिध्यति।" ततः स उत्तङ्कोऽपि नरनारायणाश्रमं गतः। तत्र परमं विष्णोः पदं प्राप, यत् दुरापमपि। हरौ परा भक्तिः सर्वकामफलप्रदा इति श्रूयते। नरनारायणाश्रमस्थो माधवं नित्यं पूजयन्, विष्णोः परमं धाम प्राप। नारायणः सर्वलोकनाथः स्वभक्तानां श्रेयः संवर्धयति। यः इहामुत्र च सुखमिच्छति, स भक्त्या पूजयेत्। स पापरहितः हरिपदं याति। एष धर्मः सर्वपापविनाशकः, पुण्यः, भोगमोक्षप्रदश्च। यः शृणोति वदति च, विशेषतः भक्तजनः, तेषां सदा नमः। येषां सङ्गेन मोक्षः लभ्यते, तान् पापकृतोऽपि साधवोऽपि पुनःपुनः नमामि। हरिभक्ताः पापापहाः पूजनीयाः। गोविन्दः संसारसागरात् उद्धरति। हरिनामस्मरणशीलानां सदा पुनःपुनः नमामि। तेषां हस्ते मोक्षः, यं योगिभिरपि दुरधिगमं। यः शृणोति वदति च, तस्य सर्वपापा नश्यन्ति। स जयध्वजः नाम्ना, नारायणभक्तः, दीपदानरतः, सर्वभूतदयान्वितः। स विविधपुष्पैः विभूषितं विष्णोः मन्दिरं निर्मितवान्। दीपदानविशेषरतः, हरिप्रियश्च सः।