हृदयकमलमध्ये स्थितः, विज्ञानाविज्ञानातीतः परमात्मा अपि अस्ति। स जन्मरहितः, सूक्ष्मातिसूक्ष्मः, सर्वोपाधिविहीनः च। विश्वस्य निवासः विष्णुशब्देन विख्यातः, तस्मिन अहं शरणं गतवान्। सर्वपूज्येभ्यः पूज्यतरः, शान्तस्वरूपः, तं प्रभुं शरणं प्रपन्नोऽस्मि। सर्वेषां श्रेष्ठः, अनन्तः, नित्यः, सर्वव्यापी अव्ययम् अहं नमामि। अज्ञानप्रभावात् विमुक्तः, स परमात्मा गीतः। श्रेष्ठात् अपि श्रेष्ठः, जन्मरहितः, परमातीतं नमामि। ज्ञानस्वरूपः, ज्ञाननिधिः, ज्ञाननिष्ठः, सर्वव्यापी, तं अहं पूजयामि। सूर्यवत् दीप्तिमान्, इन्द्रसूर्ययज्ञेश्वरस्वरूपेण भासमानः त्वं विराजसि। तं पुरुषं, वाचामनसां अतीतं, अनन्तशक्तिम्, केवलं ज्ञानतः ज्ञेयम् अहं पूजयामि। यस्य पूर्णता लोकान् धारयति, अप्रमेयम्, तस्मिन अहं शरणं प्रपन्नोऽस्मि। आद्यं, सर्वयज्ञसम्मानितम्, तुष्टिदायकं, महाबलम् नमामि। धर्मप्रियं, कामप्रदं, विरक्तं, इन्द्रियातीतं, विश्वं बाहुभ्याम् धारयन्तं, कामरहितं च। न तद् अहं पूजयामि यद् वाक्प्राणसंयुक्तम्, किं तु तद् यद् ज्ञानवैविध्येन अनुभूतं, कल्पनायाम् निष्ठितम्। देवाः पद्मजाद्याः तम् जानन्ति; अहं तं तुष्टुम् इच्छन् कथं तस्य स्वरूपम् अवगच्छेयम्? करुणासागर, भयपीडितं मां रक्ष, पुनः पुनः शरणं प्रपन्नोऽस्मि। ततः श्रीभगवान्, तेजोनिधिः, तस्य पुरतः प्रकटितः। स किरीटकुण्डलहारकङ्कणैः शोभितः प्रादुरभवत्। नासाग्रे मुक्ताफलम्, यद् तस्य अर्धदैविकशरीरस्य कान्तिं वर्धयति। तस्य पादौ, कोमलतुलसीपत्रैः पूजितौ, महदीप्त्या विराजमानौ। तम् दृष्ट्वा, ब्राह्मणश्रेष्ठः शिरः भूमौ नतवान्। "मुरारि रक्ष रक्ष" इति आक्रन्द्य, तस्मिन समये अन्यं न चिन्तितवान्। ततः ऋषिश्रेष्ठः उवाच – "वरं वृणीष्व, प्रियः।" पुनः प्रणम्य, स जनार्दनं देवदेवं सम्बोधितवान्। "तव भक्तिः जन्मजन्मनि दृढा मे अस्तु।" "कीटपक्षिपशुसर्पराक्षसपिशाचमानुषेषु यत्र यत्र जन्म भवेत्, तव कृपया केवलं तव अचला भक्तिः मे अस्तु।" "एवं भवतु" इति लोकनाथः शङ्खस्य अग्रेण स्पृशन्, योगिनाम् अपि दुर्लभं दिव्यज्ञानं तस्मै दत्तवान्। यदा ब्राह्मणश्रेष्ठः तं स्तोतुम् आरभत, जनार्दनः देवदेवः प्रसन्नः, तस्य शिरसि हस्तं स्थापयित्वा उवाच – "नरनारायणाश्रमं गच्छ; तत्र मोक्षं प्राप्स्यसि।" "सर्वकामान् प्राप्त्वा, अन्ते मोक्षलाभः भवति।" ततः उत्तङ्कः अपि नरनारायणाश्रमं गतवान्। हरौ परमभक्तिः सर्वकामफलप्रदायिनी इति प्रसिद्धम्। नित्यं माधवम् नरनारायणाश्रमवासे पूजयन्, स विष्णोः परमधाम्, दुरलभं, प्राप्नोत्। नारायणः विश्वनाथः भक्तानां कल्याणं वर्धयति। इह परत्र च सुखकामः भक्त्या पूजयेत्। स अपि सर्वपापविमुक्तः हरिधामं गच्छति। एषा कथा सर्वपापविनाशिनी, पुण्या, जनानाम् भोगमोक्षप्रदायिनी। ये शृण्वन्ति पठन्ति च, विशेषतः भक्ताः, तेषां संसर्गेण जनाः मोक्षम् प्राप्नुवन्ति। तेषां नमः, येषां संगात् लोकाः मोक्षम् उपयान्ति।