अपरिमेयं, अनादिं, निराधारं च तद्रूपं यत् आधाराधेयस्वरूपं सत्, हृदयगुहायां निलयनं तं देवं योगिभिः सेव्यते। सः शब्दात्मा, शब्दबीजः, प्रणवाद्यात्मा चाक्षरः। अजरः साक्षी वाक्चित्तगोचरातीतः स एव। इन्द्रियाणि च मनः बुद्धिर् अस्मिता तेजः बलं धृतिः च—एतानि ज्ञानाज्ञानस्वरूपाणि परात्परं च प्रोच्यन्ते। ये महात्मानः तस्मिन् शरणं गताः, तेषां मुक्तिः नित्यं स्यात्। पुनः पुनः नमामि, पुनः पुनः नमामि, पुनरपि नमामि। तं अपरिमेयं पुरुषं पापहरं नाम्ना नमामि। तं सर्वातीतं परात्परं च पूजयामि। तं च ज्ञानाज्ञानातीतं हृदम्बुजस्थितं परमात्मानं पूजयामि। स अजः अणोरणीयान् विमुक्तः सर्वोपाधिभ्यः। विष्णुरिति विख्यातः विश्वाश्रयः, तस्मिन् शरणं गतः अस्मि। पूज्येभ्यः अपि पूज्यतरं शान्तं प्रभुं शरणं प्रपन्नः अस्मि। सर्वेभ्यः परं नित्यं व्याप्तं अक्षरं नमामि। अज्ञानकृतक्लेशरहितं तम् आत्मानं परं गीयते। श्रेष्ठतमं अजं परात्परं नमामि। ज्ञानस्वरूपं ज्ञाननिधिं ज्ञाननिष्ठं सर्वगतं पूजयामि। सूर्य इव दीप्तमानं त्वां सूर्यरूपेण यज्ञपतिरूपेण च इन्द्र त्वं विराजसे। तं अवाङ्मनसगोचरं अनन्तवीर्यं केवलं ज्ञानगम्यं पुरुषं पूजयामि। यस्य पूर्णता लोकान् धारयति, अपरिमेयम्, तस्मिन् शरणं प्रपद्ये। आद्यं सर्वयज्ञपूज्यं तुष्टिदं महाबलम् नमामि। धर्मप्रियं कामदं असङ्गं इन्द्रियातीतं विश्वं बाहुभ्यां धारयन्तं निराशिषं च। न वाङ्मनः कृतं वा प्राणमयं वा पूजयामि, किं तु विज्ञानविचित्रं कल्पितं तत्त्वमुपासे। देवाः पद्मयोनिादयः तम् एव जानन्ति; कथं तर्हि अहम्, तं तुष्टुम् इच्छन्, तत्त्वतः विजानीयाम्? करुणासिन्धो, भीतार्तं मां पालय; पुनः पुनः तव एव शरणं प्रपद्ये। तदा श्रीभगवान् तेजसां निधिः तस्य पुरतः साक्षात् प्रादुरासीत्। स किरीटकुण्डलहारकेयूरैः शोभितः प्रादृश्यत। नासायां मुक्ताफलयुक्तं तदर्धदैवतदेहदीप्तिं वर्धयति। तस्य पादौ तुलसीदलैः पूजितौ महतीं प्रभां बिभ्रतः। तम् दृष्ट्वा स ब्राह्मणश्रेष्ठः साष्टाङ्गं प्रणम्य भूमौ शिरः न्यपातयत्। स साश्रुचेताः "मुरद्विषन्, पालय पालय" इति उच्चैः शरणम् एव चिन्तयामास। तं मुनिवरं भगवान् उवाच—"वरं वृणीष्व प्रिये" इति। पुनः प्रणम्य स जनार्दनं देवदेवं प्राह। "भवतु मे जन्मजन्मनि त्वयि दृढा भक्तिरेव।" कीटकपक्षिपशुसर्पराक्षसपिशाचमानुषेषु यत्र कुत्रापि जन्म लभेय, हे केशव, तव प्रसादात् त्वयि अनन्यचिन्तनाभक्तिः मे सदा स्थिरा भवतु। एवं स भगवान् लोकनाथः शङ्खस्य अग्रेण स्पृशन् "एवमस्तु" इति प्रोक्त्वा तं योगिनाम् अपि दुर्लभं दिव्यज्ञानं दत्तवान्। तं ब्राह्मणश्रेष्ठं स्तुवन्तं जनार्दनः देवदेवः स्मयमानः शिरसि हस्तं स्थापयित्वा इदं वचनम् उवाच। "नरनारायणाश्रमं गच्छ; तत्र मोक्षं लप्स्यसे।" सर्वकामान् प्राप्य अन्ते मोक्षभाग् भवति। एवं सः अपरिमेयः, अनादिः, परमात्मा, भक्तवत्सलः, तं शरणं गतो ब्राह्मणश्रेष्ठः दिव्यज्ञानं प्राप्य मोक्षं लेभे।