धर्मः चाधर्मः च इहामुत्र च सहैव तिष्ठतः, अन्यः कश्चित् नास्ति। मृतस्य मुखे घृतयुक्तं भोजनं निवेद्य, तदनन्तरं ते तस्मात् भक्षयन्ति। न तु धर्मः, नाधर्मः, न धनं, न पुत्राः, न बन्धवः स्थायिनः भवन्ति। पुण्यकर्मणां पुरुषाणां तु कामनाः शनैः क्षीयन्ते। लोका धनस्य संचये दाने च व्यर्थं क्लिश्यन्ति। येषां मनः एवं निश्चयं प्राप्तम्, ते कदापि चिन्तया न बाध्यन्ते। अतः, जन्ममरणयोः कर्ता केवलं दैवमेव; अन्यः कश्चन न जानाति। तथापि जनाः एतद्विज्ञाय अपि व्यर्थं प्रयासं कुर्वन्ति। महानपि पापकर्म कृत्वा, अन्येषां हिताय यत्नपूर्वकं प्रयन्ति। तथापि मूढः कश्चन एव तस्य पापस्य फलं अनुभवति। तत्र गुलिकः कृताञ्जलिः पुनः पुनः प्रार्थयामास—"क्षमस्व माम्।" तदा स शिकारी, पापात् विमुक्तः, पश्चात्तापयुक्तः सञ्जातः, इदं वचनमुवाच—"त्वद्-दर्शनात्, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ, सर्वे पापाः विनष्टाः। कथं पुनः प्रायश्चित्तं करवानि? कस्य शरणं गच्छेयम्, भगवन्? एतानि पापजालानि कृत्वा, किं स्थाणुं प्राप्स्यामि? न मया प्रतिकरोऽपि कश्चित् कृतः; का मे गतिर्भविष्यति, किं जन्म वा? कियत्कालं वा पापकर्मणां फलं भोक्तव्यम्, घोरकर्मणः मम, कति जन्मसु?" एवं तस्य हृदि तप्तस्य पश्चात्तापाग्निना दग्धस्य, सः तत्क्षणमेव प्राणांस्त्यजत्। तदा मुनिः प्राज्ञः विष्णुपादोदकेन तं अभिषिञ्चत्। स तदा दिव्ये विमानमारूढः, मुनिम् उद्दिश्य वचोऽब्रवीत्—"महत्पापकवचात् भगवता तव प्रसादेन विमुक्तः अस्मि। एवं सर्वाणि पापानि सम्पूर्णतः नष्टानि। त्वया अहं विष्णोः परमं धाम प्रापितः। तस्मात्, विप्रश्रेष्ठ, नमः ते अस्तु; यत्कृतं तद् क्षमस्व।" एवमुक्त्वा त्रिः प्रदक्षिणं कृत्वा, प्रणामं चकार। सः अप्सरसां गणैः परिवृतः, हरिमन्दिरं प्राप्नोत्। सः कृताञ्जलिः शिरसि कृत्वा, लक्ष्मीपतिं स्तोतुम् आरब्धवान्। तेन दत्तवरात्, उक्तङ्कः अपि तत् परमं विष्णोः पदं प्राप। तदा जिज्ञासा जाता—"किं वरं पुण्यात्मा उक्तङ्कः प्राप?" इति। सः विष्णुपादोदकस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा, भक्त्या स्तोतुं प्रवृत्तः। "शरणं प्रपद्ये महान्तं प्रभुं, चक्रपद्मधनुःखड्गधारिणं, स्मरणमात्रेण महाक्लेशविनाशिनं। विष्णुं प्रपद्ये, आद्यं देवम्, यस्य क्रोधात् रुद्रः उत्पद्यते, येन च जगत् लीयते। विष्णुमेव शरणं प्रपद्ये, सनातनं, शुद्धं, वेदान्तवेद्यं, तेजसां निधिम्। स एव भगवाञ्, केवलं ज्ञानगम्यः, अनादिः, एकः, सर्वकारणम्, मयि अनुग्रहं करोतु। स एव नित्यः, शरणागतदुःखनाशनः, परमात्मा, करुणासिन्धुर्वरदः अस्तु। त्वमेव सर्वमिदम्, अनन्तस्वरूप, त्वत्तः परं नास्ति, परमात्मन्। शुद्धः, निर्मलः, अचिन्त्यः सत्त्वमात्रः, सतां साक्षात् तत्त्वरूपेण दृश्यते। तथैव स एकः सर्वेश्वरः, नानात्ववत् जीवेषु दृश्यते। ये मोहशून्याः, ते तमेव सर्वगतं आत्मानं पश्यन्ति। यस्मात् सर्वमिदं जायते, यस्मिन्स्थितम्।" एवं स उक्तङ्कः भगवन्तं विष्णुं परमभक्त्या स्तुत्वा, तस्य अनुग्रहेण परमं पदं प्राप।