साधु, शृणु। धर्मात्मा सदा कारणं विना दुष्टान् न हन्ति, मृदुचित्तः सन्। धर्मिष्ठाः शान्तचित्ताः सदा वैरं न कुर्वन्ति। तं पुरुषं परमं मन्यन्ते, स च विष्णोः सदा प्रियतमः इति कीर्त्यते। यथा चन्दनवृक्षः छिद्यमानः अपि स्वगन्धेन कुलिशं सुरभिं करोति, तथा धर्मात्मा अपि सर्वासक्तिभिः मुक्तः सन्, पापिभिः क्लिश्यते। तथापि धर्मात्मानः क्लेशं प्राप्नुवन्ति, किन्तु समैः कदापि न हन्यन्ते। लोके व्याधाः मत्स्यघातकाः, अपवादिनश्च, कारणं विना रिपवः भवन्ति। पुत्रमित्रभार्याधनहेतोः जनाः सर्वदुःखानि सहन्ते, अन्ते तु सर्वं विहाय, एकाकी गच्छति। 'एतन्मम' इति बुद्धिः व्यर्थं भूतानि बाधते। धर्माधर्मौ इहामुत्र च सहैव तिष्ठतः, अन्योऽस्ति न। मृतस्य मुखे घृतपूर्वकं भोजनं दत्त्वा, तदनन्तरं तद्भुक्तिं प्राप्नुवन्ति। न धर्मो नाधर्मः, न धनं, न पुत्राः, न बान्धवाः शेषः भवति। पुण्यकर्मणां पुरुषाणां कामो न्यूनो भवति। धनस्य सञ्चयदानाभ्यां जनाः व्यर्थं क्लिश्यन्ति। येषां मनः एवं निश्चितं, त एव कदापि चिन्तया न बाध्यन्ते। जन्ममरणयोः केवलं दैवं जानाति, अन्यः कश्चन न। तथापि जनाः, एतत् ज्ञात्वापि, व्यर्थं प्रयत्नं कुर्वन्ति। महापापं कृत्वापि, परहिताय प्रचेष्टन्ते। किन्तु एकः मूढः एव तस्य पापस्य फलं अनुभवति। तदा गुलिकः कृताञ्जलिः पुनःपुनः 'क्षमस्व' इति ब्रवीति। व्याधः पापात् विमुक्तः, पश्चात्तापयुक्तः, इदं वचनं प्रोवाच— 'त्वद्दर्शनात्, ब्रह्मणः श्रेष्ठ, सर्वे पापा विनष्टाः। पुनः किं प्रायश्चित्तं करिष्यामि? कस्य शरणं गच्छेयम्, भगवन्? अत्रैतानि पापन्यपि कृत्वा, कं भावं प्राप्स्यामि? न मया किञ्चिदुपायः कृतः, किम् मे भविष्यति, किम् वा जन्मान्तरम्? कियत्कालं वा घोरकर्मणः पापफलम् अनुभोक्तव्यम्, कति जन्मसु?' इति मनसि तप्तः, पश्चात्तापाग्निना दग्धः, सः तत्क्षणादेव प्राणान् त्यक्तवान्। ततः स मुनिः, विष्णुपादोदकं तस्याङ्गे प्रक्षिप्य, तम् अभिषिञ्चत्। स दिव्यं विमानम् आरोह्य, मुनिम् अवदत्— 'त्वदीयया कृपया महापापकवचात् विमुक्तः अस्मि। एवं सर्वे पापा नष्टाः। त्वया विष्णोः परमं पदं प्रापितः अस्मि। तस्मात्, भगवन्, नमः ते, कृतं यत् क्षमस्व।' त्रिवारं प्रदक्षिणं कृत्वा, प्रणामं चकार। अप्सरसां गणैः परिवृतः, स हरिमन्दिरं प्राप। कृताञ्जलिः शिरसि स्थापयित्वा, लक्ष्मीपतेः स्तुतिं चकार। तेन दत्तेन वरदानेन, उक्तङ्कः अपि परमं पदं प्राप्तवान्। ततः जिज्ञासायाम्, 'कं नाम वरम् उक्तङ्कः धर्मात्मा प्राप?' इति पृष्टम्। स च विष्णुपादोदकस्य माहात्म्यं दृष्ट्वा, भक्त्या स्तुतिं अकरोत्।