एवं तेषां जनानां संख्या दशकोट्यधिकैः वर्षैः अपि निगदितुं न शक्या। सः चौरः सर्वसमृद्ध्या युक्तायाः सौवीरराजपुर्याः प्रति गतवान्। सा पुरी विपणिभिः विभूषिता देवानां नगरीमिव आसीत्। तस्याः सुवर्णशिखरैः आवृतां नगरीं दृष्ट्वा सः व्याधः हर्षं प्राप। चौरः च चोरीलोलुपः अन्तःपुरं प्रविष्टः। तत्र सः उत्तङ्कं ददर्श—सः तपसां निधिः विष्णोः सेवा-परायणः आसीत्। चौर्यविघ्नकर्तारं दृष्ट्वा सः व्याधः मुनिं अपश्यत्। सः शस्त्रग्राही मदोन्मत्तः उत्तङ्कं गृहीतुं त्वरया अभिप्रायं चकार। व्याधं स्वग्रहणे प्रवृत्तं दृष्ट्वा उत्तङ्कः इदं वचनम् अब्रवीत्— "किं मया तव किंचित् अपराधं कृतम्? ब्रूहि मे, बुद्धिमन्। सौम्य, सज्जनाः अपि दुःजनान् कारणं विना न हन्ति। साधवः शान्तचित्ताः न कदापि वैरं कुर्वन्ति। तं पुरुषं परमं मन्यन्ते, सदा विष्णोः प्रियतमं।" "यथा चन्दनवृक्षः छिद्यमानः अपि परशुं गन्धेन सुगन्धयति, तथा साधुः सर्वासक्तिभिः विमुक्तः अपि दुष्टैः पीड्यते। तथापि साधवः पीड्यन्ते, न तु कदापि समैः। लोके व्याधाः मत्स्यघातकाः, पिशुनाश्च निरर्थकं शत्रवः। पुत्रमित्रभार्याधनहेतोः जनाः सर्वदुःखानि सहन्ते, अन्ते तानि सर्वाणि परित्यज्य एकाकी प्रयाति।" "'एष मम' इति संकल्पः व्यर्थं प्राणिनः बाधते। पुण्यपापे इहामुत्र चैव सह एव तिष्ठेताम्, अन्यन्नास्ति। मृतस्य मुखे घृतयुक्तं भोजनं दत्त्वा, तद् एव ते भुञ्जते। न पुण्यं न पापं, न धनं, न पुत्रः, न बान्धवः शेषः। पुण्यकर्मणां पुरुषाणां तृष्णा क्षीयते। अर्थसंचयदानाभ्यां व्यर्थं जनाः क्लिश्यन्ति।" "एवं निश्चितचित्तानां जनानां कदापि शोकः न भवति। तस्मात् जन्ममृत्यू यदृच्छया एव, अन्यः कश्चित् न वेत्ति। जानन्तः अपि जनाः व्यर्थं प्रयत्नं कुर्वन्ति। महापापं कृत्वा अपि, परहिताय यत्नं कुर्वन्ति। एकः मूढः एव तस्य पापस्य फलं अनुभवति।" एवं श्रुत्वा गुलिकः अञ्जलिं कृत्वा पुनः पुनः 'क्षमस्व' इति उवाच। व्याधः पापमुक्तः, पश्चात्तापयुक्तः, इदं वचनम् अब्रवीत्— "त्वद्-दर्शनात् मम सर्वे पापा विनष्टाः, ब्राह्मणश्रेष्ठ। पुनः किं प्रायश्चित्तं कुर्याम्? कस्य शरणं गच्छेयम्, भगवन्? अत्रैतानि पापनिवहानि कृत्वा, कं भावं प्राप्स्यामि? न मया प्रतिकरः कश्चित् कृतः, का गतिर्भविष्यति? किं वा मम जन्मान्तरं? कियत्कालं वा पापकर्मफलं भोक्तव्यं, घोरकर्मणा मया, कियद्भिः जन्मभिः?" एवं तं पश्चात्तापाग्निना दग्धः सः तत्क्षणमेव मृत्युम् उपागमत्। ततः मुनिवरः विष्णुपादोदकं तस्य अभिषिञ्च्य, सः दिव्यं विमानमारोह्य मुनिं प्रति इदं वचनम् उवाच।