हरिनामैव सर्वपापविनाशकं भवति। यः तु गवां च ब्राह्मणानां च द्वेषे प्रवर्तते, तं श्वपाकं विद्धि, तेन सह कदापि न संवाद्यम्। स च श्मशानसदृशो भवति, तस्य समीपं कदापि न गन्तव्यम्। ये गवां ब्राह्मणानां च द्वेषे स्थिताः, ते राक्षसाः कथ्यन्ते। यदि तादृशः जनः गोविन्दं पूजयति, तस्य सा पूजा निष्फला भवति। हे महाभाग, तस्यैव पूजा शीघ्रमेव पूजकान् नाशयति। तं विष्णुद्वेषिणं सतां विद्वांसः प्राहुः। ये सततं धर्मकर्मसु प्रवृत्ताः, ते विष्णोः स्वरूपाणि सञ्ज्ञायन्ते। यः विष्णौ दृढभक्तिं धारयति, स कथं पापबुद्धिमान् स्यात्? तादृशस्य जनस्य पापसङ्कल्पः क्षणेन विनश्यति, तस्मिन्न् दुष्टता कथं वर्तेत? अपि च, ये पतिताः अपि हरौ भक्तिं कुर्वन्ति, ते खलु श्रेयांसः सन्ति। हरिसेवा एव भोगमोक्षप्रदायिनी ख्यातिः। यः विष्णुं पूजयति, स अनन्तसुखं प्राप्नोति। स सर्वतीर्थस्नात इव भवति, विष्णोः परमप्रियः च। हरिपादोदकं सर्वदुःखनाशनं कथ्यते। ये महात्मानः तं शरणं गच्छन्ति, ते नित्यमुक्तिं प्राप्नुवन्ति। यः एतत् शृणोति वा पठति वा, तस्य सर्वे पापा विनश्यन्ति। यः परदारधनग्रहणे नित्यं प्रवृत्तः, यः शतसहस्रशः ब्राह्मणगवां वधं कृतवान्, यः पापिनां नाथः सदा भवति—तादृशानां संख्या दशकोट्यां वर्षेषु अपि न कथ्यते। स तु सौवीरराजपुरं सम्प्राप्तः, सर्वसम्पद्भिरुपेतम्। तद् नगरीं विपणिभिः शोभितां, सुरपुरीसदृशीं दृष्ट्वा, व्याधः हृष्टः अभवत्। चौरः तु लोपलाभलुब्धः अन्तःपुरं प्रविवेश। तत्र स उत्तङ्कं दृष्टवान्—स तपसां निधिः, विष्णोः सेवायाम् अनुगतः। यदा स चोरीं विघ्नयन्तं तं मुनिं अपश्यत्, व्याधः शस्त्रग्रहणेन मदान्वितः तं उत्तङ्कं गृहीतुं त्वरितः अभ्यधावत्। व्याघ्रदृष्ट्या तं गृहीतुं संकल्पितं ज्ञात्वा, उत्तङ्कः व्याधं प्रति इदं वचनम् अवदत्— "किं मया तव अपराधं कृतम्? ब्रूहि, हे बुद्धिमन्। सज्जनाः अपि पापिनं कारणं विना न हन्ति। सज्जनाः शान्तचित्ताः न कदापि वैरं कुर्वन्ति। तादृशं पुरुषं सर्वोत्तमं विष्णोः नित्यप्रियं मन्यन्ते। यथा चन्दनवृक्षः छिद्यमानः अपि कर्तृकुठारं गन्धेन पूरयति, एवं सज्जनः सर्वासक्तिविरहितः अपि दुष्टैः पीड्यते। तथापि, सज्जनाः कदापि समैः न हीयन्ते, केवलं दुष्टैः एव बाध्यन्ते। लोके व्याधाः मत्स्यघातकाः, निन्दकाः च हेतोः विना रिपवः सन्ति। पुत्रमित्रदारधनस्य कृते सर्वं दुःखं सह्यते, अन्ते तु सर्वं त्यक्त्वा एकाकी प्रस्थितव्यं भवति। 'एतन्मम' इति बुद्धिः व्यर्थं प्राणिनः पीडयति।" एवं हरिनाममाहात्म्यं धर्मस्य च महत्त्वं, सज्जनानां स्वभावः, लोके पापिनां वृत्तयः, चौरव्याघ्रयोरुत्तङ्कसंवादः च एकस्मिन्नेव प्रवाहेण प्रतिपाद्यते।