सः भूमिं पुनः प्राप्त्वा ब्राह्मणत्वं पुनरभ्यगच्छत्। सर्वसमृद्ध्या युक्तः सन् हरिपूजायां भक्तिमान् अभवत्। तत्र गङ्गायां स्नात्वा, भगवान् विश्वेश्वरः तेन दृष्टः। हे मुनिश्रेष्ठ, तवाङ्गे लेपस्य माहात्म्यं सम्यक् प्रतिपादितम्। ये अपि निष्कामाः सन्तः विष्णोः पूजनं केवलं एकवारं कुर्वन्ति, ते अपि परमं श्रेयः प्राप्नुवन्ति। ये च हरिभक्तिपरायणाः, ते हरिं सम्यक् बोधित्वा पूजनीयाः। हरिभक्तजनसंसर्गमात्रेण अपि महान् लाभः सिध्यति। येषां चेतसि हरिनाम्नि रमणं, ये च हरिपूजायाम् एकचित्ताः, तेषां संसर्गे स्थिता अपि पापिनः सर्वोत्तमं पदं प्राप्नुवन्ति। को नाम हरिकथामृतश्रवणे हर्षं न अनुभवति? हरिनामैव सर्वपापविनाशकं ज्ञेयम्। यः तु हरिद्वेषी, सः श्वपाच इति विज्ञेयः, तेन सह कदापि संवादः न कर्तव्यः। स एव श्मशानसदृशः, तस्य समीपं अपि न गन्तव्यम्। ये गवां ब्राह्मणानां च द्वेषिणः, राक्षसाः इति कथ्यन्ते। यदि एवंविधः जनः गोविन्दस्य पूजनं करोति, तस्य पूजनं निष्फलमेव। तत्पूजनं शीघ्रमेव तान् पूजकान् विनाशयति, इति विद्वांसः विष्णुद्वेषिणं तम् आहु:। ये सततं धर्मकर्मसु प्रवृत्ताः, ते विष्णोर् एव रूपाणि सन्ति। येषां विष्णौ दृढा भक्तिः, तेषां मनसि पापबुद्धिः कथं स्यात्? तेषां पापचिन्ता अपि क्षणेन नश्यति, दुष्टता च तत्र न तिष्ठति। ये च हरौ भक्तिपरायणाः, चाण्डालाः अपि सन्तः, ते श्रेष्ठतमाः एव। हरिसेवा हि भोगमोक्षप्रदा ख्याता। यः कश्चन विष्णुम् उपासते, सः अनन्तसुखभाग् भवति। सः सर्वतीर्थस्नात इव, विष्णोः प्रियतमो भवति। हरिपादोदकं सर्वदुःखनाशनं कथ्यते। ये महात्मानः शरणागताः, ते नित्यमुक्तिं प्राप्नुवन्ति। एषां श्लोकानां पाठकानां श्रोतॄणां च सर्वपापानि नश्यन्ति। यः परदारपरद्रव्यलोलुपः सदा, यो वा सहस्रशो वा ब्राह्मणगवां हन्ता, यो दुष्टकर्मणां नायकः, तादृशानां गणना कोटिशः वर्षे अपि न शक्या। सः सौवीरराजस्य पुरं जगाम, सर्वसमृद्ध्या युक्तम्। तद् देवपुरीसदृशं विपणिभिः भूषितं दृष्ट्वा, मृगयुः हृष्टः अभवत्। तत्र चौरः, चौर्यलोलुपः, अन्तःपुरं प्रविवेश। तत्र सः उत्तङ्कं ददर्श, तपोमयम्, विष्णोः सेवारतं, महर्षिम्। चौर्यप्रयत्नस्य विघ्नकर्ता तम् उत्तङ्कं दृष्ट्वा, मृगयुः तं मुनिं अपश्यत्। सः शस्त्रं गृहीत्वा, मदमत्तः, उत्तङ्कं ग्रहीतुं त्वरया अभ्यधावत्। तं मृगयं स्वग्रहणाय प्रवृत्तम् आलोक्य, उत्तङ्कः एवमुवाच— "मया किं दोषं कृतं ते? ब्रूहि, हे बुद्धिमन्।