तत्र निवसन् ज्ञानं प्राप्य तत्त्वतः स परमां मुक्तिमवाप्नोति। ततः उपायं ते कथयामि, शृणु बुद्धिमन्। हे भाग्यवन्, तं फलम् आत्मनः भ्रात्रे दत्त्वा दयया तं पावय; स तु भ्रातृस्नेहेन तस्मै पापक्षयाय तत् फलम् अददात्। ततः यमदूताः तं परित्यज्य पलायिताः। तस्मिन् काले, हे मुने, सुमाली दिवं समारुह्य हर्षमवाप। तौ भ्रातरौ परस्परं परिष्वज्य महतीं मुदं जग्मतुः। गन्धर्वगानैः कीर्त्यमानौ विष्णुलोकं गतवन्तौ। तत्रैव यज्ञमाली अपि तेन सह एकं कल्पं प्रमुदितचित्तः वसति स्म। तत्रैव ज्ञानसम्पन्नः स परमां मुक्तिमवाप। पुनः पृथिवीं प्राप्य ब्राह्मणत्वं पुनरवाप्तवान्। सर्वसमृद्ध्या युतः स हरिपूजारतः अभवत्। गङ्गायां स्नात्वा तत्र स भगवान् विश्वेश्वरः दृष्टः। हे श्रेष्ठमुने, तव उन्नेयं तैलस्य माहात्म्यं प्रोक्तम्। ये अपि अकामाः सन्तः विष्णोः पूजां केवलं कदाचित् कुर्वन्ति, ये हरिपूजारता हरिविज्ञानसम्पन्नाः तं पूजयन्ति। हरिभक्तसङ्गमात्रेण अपि महान् लाभः सिध्यति। ये हरिपूजारताः हरिनामनि मनः प्रहृष्टं कुर्वन्ति, तेषां सेवायां प्रवृत्ताः पापिनोऽपि परमां गतिं लभन्ते। कः नाम न हृष्येत हरिकथामृतस्य श्रवणे? केवलं हरिनाम एव सर्वपापक्षयं करोति। यो हरिद्वेष्टि, स श्वपच इति विज्ञेयः; तेन सह कदापि न संभाषेत। स च श्मशानवत्; तस्य समीपं कदापि न गच्छेत्। ये गवां च ब्राह्मणानां च द्वेषे रताः, ते राक्षसाः कथ्यन्ते। एतेन गोविन्दस्य पूजायाम् अपि तस्य पूजा निष्फला भवति। सा एव पूजा, हे तेजस्विन्, शीघ्रं पूजकान् विनाशयति। सत्यम् एव, तत्त्ववित् तम् विष्णुद्वेषिणम् आहुः। ये धर्मनिरता जनाः, ते विष्णोर् एव रूपाणि सन्ति। यस्य विष्णौ दृढा भक्ति: तस्य कुतः पापबुद्धिः? तादृशेषु जनेषु पापसङ्कल्पः क्षणेन विनश्यति; तेषु दुष्टता कथं स्थातुम् अर्हति? अपि श्वपचाः सन्ति चेत् हरिभक्ताः, ते एव श्रेष्ठाः सन्ति। हरिसेवा एव भोगमोक्षप्रदायिनी कीर्तिता। यः कश्चित् विष्णुं पूजयति, स अनन्तं सुखं प्राप्नोति। स एव सर्वतीर्थस्नात इव विष्णोः प्रियतमो भवति। हरिपादोदकं सर्वदुःखनाशनं स्मृतम्। ये महात्मानः शरणं गच्छन्ति, ते नित्यां मुक्तिम् अवाप्नुवन्ति। यः एतत् पठति वा शृणोति च, तस्य सर्वपापानि नश्यन्ति। यः परस्त्रीधनापहारे सदा प्रवृत्तः, यो शतशः सहस्रशश्च ब्राह्मणगवां हन्ता, यो दुष्टानां नायकः सदा भवति, तस्य कथा अपि अत्र प्रवृत्ता।