ततः, यः सुमालिनः भ्राता अस्ति, स यदि विमोच्यः स्यात्, तत्रैव निवेद्यतामिति सर्वे समभ्यचिन्तयन्। तदा हृष्टरूपाणि मुखानि कृत्वा, तं हरिप्रियं यज्ञमालिनं प्रति वचनानि ऊचुः। अथ ते प्रोचुः— "सुमालिन्, त्वां प्रीत्यै च मोक्षाय च उपायमेकं कथयामि। शृणु, संक्षेपेण प्रवक्ष्यामि। त्वया ये पापानि कृतानि, तानि खलु असंख्यानि। एकदा त्वं स्वजनैः परित्यक्तः दुःखशोकसमन्वितः अभवः। तस्मिन्नवसरे तत्र वृष्टिः अभवत्, स्थलमपि कीनशं जातम्। स च देशः विष्णोः देवालये स्मेरितः। तत्र त्वं सर्पदंष्ट्रया मृत्युमुपागतः। ततः ब्राह्मणत्वमवाप्य, स्थिरा च हरौ भक्तिः ते जाता। तत्र निवसन् ज्ञानमवाप्य, परं मोक्षमवाप्स्यसि। उपायमपि शृणु, विप्रश्रेष्ठ। दयया भ्रातरं त्रातुं, फलं दातव्यम्। तदा स भाग्यशाली भ्रात्रे पापनाशाय तत् फलम् अददात्। ततः यमदूताः तं परित्यज्य पलायितवन्तः। तस्मिन्नवसरे, मुनिश्रेष्ठ, सुमाली स्वर्गं जगाम, हृष्टः अभवत्। तौ भ्रातरौ परस्परं आलिङ्ग्य, परमं हर्षं अनुभूतवन्तौ। गन्धर्वगीतैः कीर्त्यमानौ, विष्णुलोकं गतवन्तौ। तत्रैव यज्ञमाली अपि तेन सह एकं कल्पं मुदितः निवसन्। तत्रैव ज्ञानसम्पन्नः स परं मोक्षं प्राप्तवान्। पृथिवीं पुनः प्राप्य, ब्राह्मणत्वं पुनः अवाप्तवान्। सर्वसमृद्ध्या युक्तः, हरिपूजायाम् अनुरक्तः अभवत्। तत्र गङ्गायाम् स्नात्वा, स भगवान् विश्वेश्वरः दृष्टः। इयं तैललेपनस्य महिमा तवोक्ताऽभूत्, मुनिश्रेष्ठ। ये अपि अकामाः सन्तः विष्णोः पूजां केवलं एकवारं कुर्वन्ति, ते अपि लाभं प्राप्नुवन्ति। ये हरिपूजायाम् अनुवर्तन्ते, ते हरिज्ञानपूर्वकं तं पूजयन्तु। हरिभक्तसंगममात्रेण अपि महत् श्रेयः लभ्यते। येषां चेतांसि हरिनाम्नि रमन्ते, ये च हरिपूजायाम् एकचित्ताः, ते पापिनः अपि तेषां सेवायाम् प्रवृत्ताः सन्मार्गं प्राप्नुवन्ति। कः न हृष्येत् हरिकथामृतश्रवणे? केवलं हरिनाम एव सर्वपापानि नाशयति। यं तु श्वपाकं विद्यात्, तेन सह कदापि न संवाद्यम्। स श्मशानसदृशः, तस्य सन्निधिं अपि एकवारं न प्रविशेत्। ये गवां ब्राह्मणानां च द्वेषे स्थिताः, ते राक्षसाः कथ्यन्ते। तादृशः यदि गोविन्दं पूजयति, तस्य सा पूजा निष्फला भवति। सा एव पूजा शीघ्रं पूजकान् नाशयति, महाभाग। स एव विष्णुद्वेषी इति सत्यम् वक्तारः विद्वांसः मन्यन्ते। ये धर्मनिष्ठाः सदा, ते विष्णोः स्वरूपत्वेन अभिधीयन्ते। यस्य विष्णौ दृढा भक्तिरेव, तस्य मनसि कुतो दुष्टभावः? तेषां पापसङ्कल्पः अपि क्षणेन विनश्यति; दुष्टता तत्र कथं वर्तेत इति।