एकः ब्राह्मणः मद्यपानमत्तः गोमांसाद्यन्यद् दुःसहं भक्षयन् अभवत्। सः राजा अपि तेन पीडितः, निर्जनवनं पलायितः। सत्पुरुषसङ्गदोषेण, सः अन्नं निरङ्कुशं ददाति स्म। धर्मनिष्ठः सदा, तान् सत्पुरुषान् महता यत्नेन सेवितवान्। धर्ममार्गानुगते, पात्रे दाननिष्ठे च, सर्वे कल्पवृक्षफलानि केवलं अमरैः उपभुज्यन्ते। सः विष्णोः गृहे सदा सेवायाम् पूर्णतया प्रवृत्तः। यज्नमाली च सुमाली च, उभौ एकस्मिन् काले मृतौ। हरिः दिव्यं रथं सह परिचारकैः प्रेषितवान्। सः देवगणैः पूजितः, महर्षिभिः स्तुतः। अद्भुताभरणैः भूषितः, कामधेनुना पुष्टः। विष्णोः धामगमनमार्गे दिव्ये, सः मार्गे एकं पुरुषं अपश्यत्। सः पुरुषः इह तत्र धावन्, दुःखीव विलपन् दृष्टः। सः रुदन्तं, संयमितं च तं दृष्ट्वा, मनसि व्यथितः अभवत्। अञ्जलिं कृत्वा पप्रच्छ, "कः एषः यमदूतैः पीडितः?" तैः उत्तरं दत्तम्, "एषः सुमाली तव भ्राता पापी।" मनसि दुःखितः पुनः अपृच्छत्, "एतस्य उपायः ब्रूहि, त्वं मे बान्धवः।" सत्पुरुषेषु सप्तपदेन मैत्री, साधुषु त्रिपदेन अपि। साधुषु सहवासे, सर्वत्र मैत्री च वैरं च। अतः, एषः मम भ्राता, यदि मोच्यते, इह कथ्यताम्। ततः, हृष्टमुखैः ते यज्नमालिं हरिप्रियं उचुः। "उपायं वक्ष्यामि, हे सुमालि, यः प्रेम मोक्षं च ददाति। संक्षेपेण वक्ष्यामि, शृणु।" "त्वया कृतानि पापानि असंख्यानि। एकदा, बान्धवैः त्यक्तः, शोकदुःखेन पीडितः। तस्मिन्काले तत्र वर्षा अभवत्, स्थलम् मलिनम्। तद् स्थलम् विष्णोः मन्दिरे लिप्तम्। सर्पदंशेन मृत्युम् आप्तः। ततः ब्राह्मणत्वम्, हरौ दृढभक्तिः प्राप्ता। तत्र वासेन, ज्ञानलाभेन, परमं मोक्षं प्राप्स्यसि। उपायं वक्ष्यामि, शृणु।" "हे भाग्यशालिन्, दानं कुरु, करुणया भ्रातरं उद्धर।" तदा सः फलम् भ्रात्रे पापक्षयाय दत्तवान्। ततः यमदूताः तं त्यक्त्वा पलायिताः। तस्मिन्काले, हे मुने, सुमाली स्वर्गं गत्वा हृष्टः। तौ उभौ परस्परं आलिङ्ग्य, महानन्दं अनुभूतवन्तौ। गन्धर्वैः गीतौ, विष्णोः लोकं गतौ। यज्नमाली अपि तत्र सह तेन एकं कल्पं आनन्दपूर्णः अवसत्। तत्र एव, ज्ञानसम्पन्नः, परमं मोक्षं प्राप्तवान्।