महर्षिः कथां प्रवर्तयन् एवं निवेदयति— स्वकृतानि पुण्यानि कर्माणि कदापि न प्रकाशयेत्, अपि चेद्विचार्यते। स्वजनैः सह विवादं विना सदा अतिथीन् सत्कुर्यात्। यथाशक्ति, विश्वनाथं नारायणं भक्त्या पूजयेत्, यथामतं मम मतमिति मन्यते। नियमपूर्वकं अग्रे सेवायां नित्यं प्रवर्तेत। तैलाभिषेकं सम्यग् ध्यानपूर्वकं कुर्यात्। विष्णोः देवालये मार्गं शोभयेत्, दीपं च स्थापयेत्। प्रदक्षिणैः, प्रणामैः, स्तोत्रपाठेन च भगवतः सेवा कार्या। दैनन्दिनं वेदान्तपाठं यथाशक्ति कुर्यात्। ज्ञानादेव सर्वपापविनिर्मुक्तिः नूनम्। ज्ञाननिष्ठः पुरुषः किंचित् विवेकमपि लभते। सः स्वात्मन्येव चिन्तयन्— "कोऽहम्? किमिदं मम कर्म?" इति स्वयमेव विचिन्तयन्, अहर्निशं तत्रैव निमग्नः, क्लेशं न प्राप्नोति। पुनः तं तत्त्वज्ञं उपसृत्य सः प्रणम्य प्राह— "कोऽहम्? किमिदं मम कर्म? किमिदं जन्म? कथयस्व।" "अज्ञानवायुनाऽपि प्रेरितं चित्तं कथं सतत्त्वं प्राप्नुयात्? अहंकारश्चित्तवृत्तयः आत्मनो न सन्ति, हे विप्र। जात्यादिधर्मरहितस्य मम किम् कर्म? निराकारस्य, अनन्तस्य च किम् कर्म? अखण्डस्वरूपस्य कर्म कथं उच्यते? अनन्तस्य कर्म जन्म वा कथं वर्ण्यते?" सर्वत्र परमानन्द एवास्ति, नान्यदस्ति, द्विजोत्तम। यदा ज्ञानं न विकलितं, पूर्णं भवति, तदा सर्वं ब्रह्ममयं दृश्यते। सः आत्मानं अक्षरं भगवन्तं साक्षात्कृत्य हृष्टः अभवत्। "अहं स एव" इति दृढनिश्चयेन परां शान्तिं प्राप। गुरवे प्रणम्य सः तत्त्ववित् सदा ध्याननिष्ठः अभवत्। वाराणस्यां नगरीं प्राप्य सः परमं मोक्षं प्राप्तवान्। कर्मबन्धनच्छेदेन सुखं प्राप्य शुद्धः अभवत्। अथ, यज्ञमाली च सुमाली च—तयोः कर्माणि वर्ण्यन्ते। तस्मिन् काले, सः भ्रातुः कनिष्ठस्य भागं द्विधा कृत्वा अददात्। सः तु तं धनं नानाविधान् व्ययैः विनाशयामास। वेश्यासु आसक्तः, परदारेषु च अनुरक्तः अभवत्। परधनं च चौर्येण प्राप्त्वा वेश्याभिः सह वर्तितुम् आरब्धवान्। अतिव्यसनी दुःखितः, भ्रातृं प्रति एवमुवाच— "त्वमेव दुष्टमना, महापापे प्रवृत्तः।" हतुं निश्चित्य, खड्गं गृहीत्वा भ्रातरं प्रति धावितवान्। नगरवासिनः क्रुद्धाः सुमालिं बद्धवन्तः। भ्रातृस्नेहेन मोहितः सः तं बन्धनात् विमोचयामास। स्वयम् अर्धं गृह्णाति, अर्धं कनिष्ठाय ददाति। गर्वितः, मूर्खैः च पतितैः च उग्रैः च सह भोज्यं कृत्वा वर्तते। यथा पिचुमन्दवृक्षः फलैः पूर्णोऽपि, केवलं काकैः एव भुज्यते, तथैव सः अपि अभवत्।