एवं सः परमं पदं प्राप्नोति, सर्वेषां लोकानां मध्ये परमं स्थानम्। यस्य शृवणेन पाठनेन च सर्वपापविनाशनं भवति, तस्यैव श्रवणमात्रेण वाक्पटुता बुद्धिश्च लभ्यते। स वेदमाली नाम्ना विख्यातः, वेदवेदाङ्गपरिशीलितः सञ्जातः। ततः सः पुत्रमित्रभार्याधनसंपादनाय सम्पत्तौ चित्तं निबद्धवान्। सः चान्यजातीयाद्यपि दानं स्वीकृतवान्, तैः सह संवादमपि कृतवान्। परार्थं, भार्यायाः कृते च, तीर्थयात्रां समारब्धवान्। तस्य भ्रातरौ यज्ञमाली सुमाली च दिव्यतेजस्विनौ बभूवतुः। सः तयोः स्नेहात् नानाप्रकारैः सहाय्यं कृतवान्। ततः स्वधनस्य परिमाणं ज्ञातुं गणनां कर्तुम् आरब्धवान्। स्वयमेव गणयित्वा, तस्य सम्पत्तेः विषये विस्मितः सञ्जातः, चिन्तयन् तिष्ठति। एषा सम्पत्तिः तपसा, व्यापारादिना च उपार्जिता। सः मेरुसमं सुवर्णं, अनन्तमपि, इच्छति। सर्वेषां वस्तूनां प्राप्तौ अपि, पुनः अन्यं किञ्चिद् इच्छति। नेत्रयोः श्रोत्रयोश्च जरया जीर्णत्वं याति, परन्तु कामः नित्यनवयौवनः तिष्ठति। वृद्धत्वेन बलं नश्यति, तत्रापि कामः यौवनमाप्नोति। शान्ततमः अपि जनः क्रुद्धः भवेत्, प्राज्ञः अपि मोहं याति। अतः, नित्यानन्दमिच्छता बुध्या आशां त्यक्तव्यम्। यथा, कुलजन्मापि आशया क्षिप्रं नश्यति। स्वल्पदानं दत्त्वा अपि, नीचः शूद्रः कुलजन्मनः श्रेयांसि लभते। हन्त, ते दुःखं लज्जादिकं न जानन्ति। शरीरमपि जरसा जीर्णं भवति, बलं च हरति। एवं विचार्य, ब्राह्मणश्रेष्ठ, धर्मपथे निष्ठां कृतवान्। स्वोपार्जितस्य धनस्य अर्धं स्वयमेव गृहीत्वा, पापक्षयाय चित्तं कृतवान्। गङ्गातटे अन्नादिदानानि कृतवान्। ततः नरनारायणाश्रमं तपोवनं प्रतिपेदे। तद्वनं वृक्षगुच्छैः पुष्पफलैः शोभितम्, वृद्धैः ऋषिभिः सेवायै निरतः सुशोभितम्। तत्र सः परमं ब्रह्म तेजोमयं स्तूयमानं दृष्टवान्। पतितपत्रभोजनं तम् दृष्ट्वा वेदमाली प्रणिपत्य स्थितवान्। मूलकन्दफलाद्याहारः, नारायणचित्तः सः मुनिः तत्र विराजते स्म। वेदमाली सः मुनिं नम्रभावेन प्रणम्य, वाक्यं ब्रुवन् उपगच्छत्— "महाभाग, महाबुद्धे, ज्ञानप्रदानेन मां उद्धर।" स मुनिः सस्मितं, गुणसम्पन्नं वेदमालिं प्रति वाक्यं ब्रवीत्— "दुष्करं स्वसंयमहीनैः, तत् संक्षेपेण कथयामि।" "न कदापि परनिन्दां कुर्वीत।" "हरिभक्तिं कृत्वा, मूर्खसङ्गं परिहरेत्।" "यथा आत्मनं त्यजेत्, तथा संसारं परित्यज्य, शान्तिं लभसे।" "कपटं, दम्भं, कठिनतां च त्यज।