श्रद्धया युक्ता या हरेः दिव्या भक्तिर्भवति, सा सत्यमेव दैवी; यदि सा नास्ति, तर्हि सा राक्षसी कथ्यते। या भक्तिर्लोके विरला, सा येषां सदा प्रसिद्धा, ते श्रेयांसः सर्वत्र कीर्तिमन्तः सन्ति। येषां कामादिदोषाः न सन्ति, तान् केशवः प्रीयते। ये सत्पात्रे दानपरायणाः, ते परां गतिं प्राप्नुवन्ति। ये पठन्ति शृण्वन्ति च, तेषां पापराशयः क्षणेन विनश्यन्ति। ते ज्ञानस्वरूपं अक्षरं योगेन ज्ञानयोगेन पूजयन्ति। कर्मयोगेन सर्वसमर्थं धातारं पूजयन्ति। ये तु मोहिता नरककिटकवत् कालजरामरणरहिताः इव तिष्ठन्ति, ते जगन्नाथं श्रेयःप्रदं न पूजयन्ति। अत्रैव देवेन नियोज्य, ये लोकहितैषिणः, ते जन्म लभन्ते। एषः परां गतिं यः सर्वेषां लोकानां श्रेष्ठः, स प्राप्नोति। पठतः शृण्वतः च सर्वपापानि नश्यन्ति। केवलं शृण्वतः वाक्पटुता बुद्धिश्च फलं लभ्यते। स वेदमालिः नाम, वेदवेदाङ्गेषु निपुणः अभवत्। स पुत्रमित्रभार्यादिसम्पदर्थं धनार्जने प्रवृत्तः। स चाण्डालाद्यपि तैः सह संवादं कृत्वा दानं च स्वीकृतवान्। परस्यार्थं, भार्यायाः चार्थं तीर्थयात्रां कृतवान्। यज्ञमालिः सुमालिश्च तस्य भ्रातरौ दिव्यतेजस्विनौ आस्ताम्। स तौ स्नेहात् बहुविधैः उपायैः पालयामास। आत्मनः सम्पदः गणयितुं आरब्धवान्—कियत् धनमस्ति इति ज्ञातुम्। स्वयमेव गणयित्वा, स विस्मितः अभवत्, धनमवलोक्य चिन्तयामास। एतत् सम्पद् तपसा, वाणिज्येन च साधितम्। स मेरुसमं सुवर्णं कामयते, अनन्तरूपं अपि। सर्वाभिलषितं सम्पदं प्राप्य अपि, पुनः अन्यत् इच्छति। चक्षुषी श्रोत्रे च जरया जीर्येते, कामः तु नित्यं युवा भवति। बलं जरया नश्यति, कामः तु यौवनं प्राप्नोति। शान्तः अपि पुरुषः कोपं याति, पण्डितः अपि मोहं प्राप्नोति। अतः यदि स्थिरं सुखं इच्छति, धीरः आशां त्यजेत्। एवमेव कुलोत्पत्तिः अपि आशया क्षिप्रं नश्यति। नीचः अपि चाण्डालः यदि किंचिद् ददाति, स जन्मना श्रेष्ठात् अपि श्रेयांस् भवति। अहो, ते दुःखं लज्जादिकं न जानन्ति। शरीरमपि जरया जीर्यते, बलं च जरया हर्यते। एवं विचार्य, ब्राह्मणश्रेष्ठ, स धर्ममार्गे प्रवृत्तः। स्वार्जितस्य धनस्य अर्धं स्वयमेव त्यक्तवान्। ततः स्वकृतपापविनाशाय निश्चयं कृतवान्। गङ्गातटे अन्नादिदानानि कृतवान्। ततः नरनारायणाश्रमं तपःकृत्वा गतवान्। स आश्रमः वृक्षसमूहैः पुष्पफलैः शोभितः आसीत्। वृद्धैः सेवापरैः ऋषिभिः सुशोभितः। तत्र स परं ब्रह्म तेजोमयं स्तूयमानं दृष्टवान्।