नारद! ये जनाः हृदयकमलमध्ये स्थितं विष्णुं न जानन्ति। तत्र हि श्रद्धालुभिः एव हरिः तुष्यति, न तु धनैः न बन्धुभिः च। विष्णुभक्तेषु एषा भक्तिः सर्वेषु जन्मसु भवति। एतद् ज्ञात्वा सदा जनार्दनः पूजनीयः। ये हि हरिसेवनाय एकचित्ताः, तेषां निःसंशयं एषा सिद्धिः सम्पद्यते। यः इह परत्र च सुखमिच्छति, सः अन्येषां दोषे मनः स्थापयति। यत् धनं पात्रे न दीयते, तद् पुनः पुनः निन्दनीयम्। तदेव पापस्य मूलं विज्ञेयम्, मुनिश्रेष्ठ। तद् जनानां मध्ये चौर्येण रक्षितं निश्चित्य ज्ञेयम्। ये लोकनाथं, प्राणिबन्धमोचनं, न उपासते, ते दुःखभागिनः। दिव्या हि हरेः भक्तिः श्रद्धया सह भवति, तस्याः अभावे तु असुरा एव। दुर्लभा सा भक्तिरेव सर्वत्र प्रसिद्धा। ये रागाद्युपशान्ताः, तैः केशवः तुष्यति। ये पात्रे दानपरायणाः, ते परमां गतिम् आप्नुवन्ति। ये पठन्ति शृण्वन्ति च, तेषां पापराशयः क्षणेन विनश्यन्ति। ते ज्ञानयोगेन अच्युतं विज्ञानस्वरूपं उपासते। कर्मयोगेन च सर्वधारिणं अव्ययम् उपासते। मोहिता नरका इव कृमयः, तिर्यगायुः मृत्युवर्जिताः इव वर्तन्ते। ते लोकनाथं, सर्वसमृद्धिदं, न उपासते। देवयोगात् अपि अत्रैव, ये लोकहितेषु प्रवृत्ताः, ते जन्म लभन्ते। सः सर्वेषां लोकानां मध्ये उत्तमां गतिम् आप्नोति। पठतः शृण्वतः च सर्वपापं नश्यति। केवलं शृणोति चेत्, वाक्पटुता बुद्धिः च फलं लभ्यते। सः वेदमालि नाम्ना, वेदवेदाङ्गवित् अभवत्। सः पुत्रमित्रभार्यादिसम्पत्त्यर्थं धनार्जने प्रवृत्तः। सः चाण्डालादिभ्यः अपि संभाषणं दानग्रहणं च अकरोत्। परार्थं, भार्यार्थं च तीर्थयात्रां अकरोत्। तत्र यज्ञमालिः सुमालिः च भ्रातरौ अतीव शोभनौ आस्ताम्। सः तौ स्नेहात् नानाप्रकारेण पोषयामास। तदा स्वधनस्य परिमाणं ज्ञातुम् आरब्धवान्। स्वयं गणयित्वा, सः धनराशिं दृष्ट्वा विस्मितः अभवत्। एतत् धनं तपसा, व्यापारादिना च प्राप्तम्। सः मेरुसमं स्वर्णं इच्छति, अनन्तराशिषु अपि। सर्वाभिलषितं वस्तु लभमानः अपि, पुनः अन्यं कामयते। नेत्रकर्णे वृद्धिं यान्ति, कामः तु नित्यनवः एव। वृद्ध्या बलं नश्यति, कामः तु यौवनं प्राप्नोति। शान्तः अपि पुरुषः क्रुद्धः भवेत्, पण्डितः अपि मूढः। अतः यः स्थिरं सुखं इच्छति, सः आशां त्यजेत्। तथा कुलजन्म अपि आशया क्षिप्रं नश्यति। निम्नजातिः अपि अल्पदानी, कुलजन्मनः श्रेयान् भवति। एवं, नारद! श्रद्धया सह विष्णुभक्तिः दुर्लभा, दानशीलता च परमगत्या नयति, कामः तु नित्यनवः, तस्मात् आशां त्यक्त्वा श्रद्धया हरिं पूजयेत्। यस्य हृदि विष्णुः, स एव सुखमवाप्नोति, न तु धनैः, न बन्धुभिः, न जात्या।